Turist Rehberliği Nitel Araştırmalar Dergisi 2021, 2(1): 75-89: Khalkedon’dan Kolkhis’e: Argonautları Keşfetmeye Yönelik Bir Tur Önerisi

Khalkedon’dan Kolkhis’e: Argonautları Keşfetmeye Yönelik Bir Tur Önerisi

Nuray YILDIZ1

Vedat ACAR2

PDF (Göster/Preview)


Özet

Argonautlar efsanesi, Altın Post’u ele geçirmek için İason önderliğinde yola çıkan bir grup mitoloji kahramanının Yunanistan’da Teselya bölgesinden başlayarak Gürcistan’a (Kolkhis’e) uzanan yolculuklarını konu almaktadır. Bu çalışmada, Argonautların yolculuğunu günümüz şartlarında gerçekleştirmeye yönelik bir tur önerisi oluşturmak amaçlanmıştır. Bu amaç doğrultusunda öncelikle Argonautlar ve Altın Post efsanesi hakkında literatür taraması gerçekleştirilmiş, sonrasında söz konusu güzergahın uygulanabilirliğini ortaya koyabilmek amacıyla tur güzergahı hakkında deneyimli iki uzmana başvurulmuştur. Uzman görüşü neticesinde, uzun mesafeli deniz yolculuğu, yüksek maliyet ve Karadeniz’in sert iklim koşulları nedeniyle rota üzerinde sınırlandırmaya gidilmiştir. Neticede tur programının, İstanbul-Batum arasını kapsayacak şekilde karayolu ile gerçekleştirilmesine karar verilmiştir. Tur programının planlanmasında maliyet, zaman ve günümüz koşullarının uygulanabilirliği gibi faktörler dikkate alınmıştır. Takip edilecek rotanın belirlenmesinde ise güzergaha hakim 12 yıl deneyimli otobüs şoförü ile görüşme gerçekleştirilmiştir. Yapılan görüşme neticesinde İstanbul-Batum arasında 8 gün süren bir tur programı oluşturulmuştur.

Anahtar Kelimeler: Argonautlar, Altın Post, Tur Programı, Özel İlgi Turu


Abstract

The Legend of Argonauts is about the journey, starting from Thessaly region in Greece to Georgia (Colchis), of a group of mythological heroes’ which was set out under the leadership of Jason to get the Golden Fleece. In this study, it is aimed to create a tour proposal to realize the journey of Argonauts in today’s circumstances. For this purpose, firstly, literature review was conducted about the legend of Argonauts and Golden Fleece. Then, two experts having experience about the aforementioned route were consulted in order to determine the viability of the tour route. As a result of the expert opinion, the route was limited on account of long-distance sea voyage, high cost and harsh climate conditions of the Black Sea. Consequently, it was decided to carry out the tour programme covering the route between İstanbul and Batum by road. Factors such as cost, time, and viability in today’s conditions were taken into consideration while planning. In determining the tour route to be followed, a bus driver having twelve-year experience in the route was interviewed. As a result of the interview, eight-day long tour programme between İstanbul and Batum was created.

Keywords: Argonauts, Golden Fleece, Tour Programme, Special Interests Tour


Kaynak Göster / Cite This

APA: Yıldız, N. & Acar, V. (2021).Khalkedon’dan Kolkhis’e: Argonautları Keşfetmeye Yönelik Bir Tur Önerisi. Turist Rehberliği Nitel Araştırmalar Dergisi, 2 (1): 75-89.


Kaynakça / References

Acar, G. (2020). Argonautika (Argo Denizcileri). Journal of Epigraphy, Reviews and Translations, Libri VI, 357-359.

Acar, V. & Erbay Aslıtürk, G. (2013). A Proposal of a Route to Tours to the Ancient Age Oracle Centres of West Anatolia, International Conference on Religious Tourism and Tolerance, 09-12 May 2013, pp.67-84, Konya, Turkey.

Acar, V. & Çolakoğlu, O.E. (2015a). A Proposal of Farm-based Tourism Within the Context of Rural Tourism: Yedibilgeler Winery, Romanian Rural Tourism in the Context of Sustainable Development: Present and Prospects. 28-30 May 2015, pp.7-26, Iaşı, Romania.

Acar, V. & Çolakoğlu, O.E. (2015b). A Proposal of Farm-based Tourism within the Context of Rural Tourism: Zeytinseli, 2nd International Congress of Tourism and Management Researches, 01-03 May 2015, pp. 904-919, İzmir, Turkey.

Acar, V. & Karaosmanoğlu, K. (2019a). Greko Roman Gastronomisini Deneyimlemeye Yönelik Bir Tur Önerisi, içinde Doğudan Batıya 70. Yaşında Serap Yaylalı’ya Sunulan Yazılar, Erön, A. & Erdan, E. (Eds), 511-530, Ankara: Bilgin Kültür Sanat Yayınları.

Acar, V. & Karaosmanoğlu, K. (2019b). Çerkes Mutfak Kültürünü Deneyimlemeye Yönelik Bir Tur Önerisi: Düzce İli Örneği. International Journal of Contemporary Tourism Research, 3 (2), 177-197.

Acar, V. & Tütüncüler Bircan, Ö. (2016). A Caravan Tour Proposal Including Three Settlements Dating Back to the Assyrian Trade Colonies Period in Anatolia, Romanian Rural Tourism in the Context of Sustainable Development: Present and Prospects, 26-28 May 2016, pp.92-114, Vol. XL, Iaşı, Romania.

Akturan, U. (2013). Dokuman incelemesi, içinde Nitel Araştırma Yöntemleri: Nvivo ile Nitel Veri Analizi,

Örnekleme, Analiz, Yorum (Baş, T. & Akturan, U.), 2. Baskı, (ss.117-126), Ankara: Seçkin Yayıncılık.

Apollonius Rhodius, (1889). ‘The Argonautica’ of Apollonius Rhodius. Bell, G. (Edt.) London: Chiswick Press.

Antonius Liberalis, (2005). The Metamorphoses of Antoninus Liberalis: A Translation with Commentary.

Celoria, F. (Edt.). London and New York: Routledge.

Berens, E. M. (2009). The Myths & Legends of Greece and Rome. Soares, S.M. (Edt). Amsterdam: Metal Libri.

Bonnard, A. (2004). Antik Yunan Uygarlığı Euripides’ten İskenderiye’ye. (Çev. Kurtgözü, K.). İstanbul: Evrensel Basım Yayın.

Coleman, J. A. (2007). The Dictionary of Mythology an A-Z of Themes, Legends and Heroes. London: Arcturus Publishing Limited.

Colum, P. (2011). The Golden Fleece and the Heroes Who Lived Before Achilleus. New York: The Macmillan Company.

Cömert, B. (2010). Mitoloji ve İkonografi. (3. Baskı). Ankara: De Ki Basım Yayım.

Daniels, M. (2014). Bir Nefeste Dünya Mitolojisi. (1. Baskı). (Çev. Üstel, P.). İstanbul: Maya Kitap.

Emir, O. (2018). Argonautlar Efsanesi: Bir Mitos’un Ardındaki Gerçekler ve Kolkhis. Uluslararası Karadeniz İncelemeleri Dergisi, 6 (6), 161-177.

Erhat, A. (1996). Mitoloji Sözlüğü. (23. Baskı). İstanbul: Remzi Kitabevi.

Fox, W. S. (1916). Greek and Roman. Gray, L.H. & Moore, G.F. (Eds). In The Mythology of All Races (Vol. I), Boston: Marshall Jones Company.

Grimal, P. (1986). A Concise Dictionary of Classical Mythology. Kershaw, S. (Edt). England: Basil Blackwell Ltd.

Grimal, P. (2012). Mitoloji Sözlüğü: Yunan ve Roma (Çev. Tamgüç, S.). Kabalcı Yayınevi: İstanbul.

Halikarnas Balıkçısı, (1985). Anadolu Tanrıları. (5. Baskı). Ankara: Bilgi Yayınevi.

Halikarnas Balıkçısı, (1989). Merhaba Anadolu. (6. Baskı). Ankara: Bilgi Yayınevi.

Halikarnas Balıkçısı, (1992). Anadolu Efsaneleri. (7. Baskı). Ankara: Bilgi Yayınevi.

Hamilton, E. (1953). Mythology. Calcutta: Vidyodaya Library Private Ltd.

Homeros. (2008). İlyada. (Çev. Erhat, A.- Kadir, A.). İstanbul: Can Sanat Yayınları.

Kelly, S. (2009). Kayıp Kitaplar Kitabı. (Çev. Gür, H.). Ankara: Bilgi Yayınevi.

Kırcı, G. S., Yalçın Cömert, H. S. & Özer, E. (2017). Anne- Çocuk Cinayetleri: Medea Kompleksi. Adli Tıp Bülteni, 22 (2), 130-133.

Kozak, M. (2014). Bilimsel Araştırma: Tasarım, Yazım ve Yayım Teknikleri. Ankara: Detay Yayıncılık.

Lafüriya, M. (2015). Altın Post (Çev. Chkotua, O.). İstanbul: Muşni Lafüriya & Yeni Anadolu Yayıncılık.

Latacz, J. (2006). Antik Yunan Tragedyaları (1. Baskı). (Çev. Onay, Y.). İstanbul: TEM Yapım Yayıncılık.

Necatigil, B. (1988). 100 Soruda Mitologya (4. Baskı). İstanbul: Gerçek Yayınevi.

Rızaoğlu, B. (2012). Turizm Davranışı (3. Baskı). Ankara: Detay Yayıncılık.

Roman, L. & Roman, M. (2010). Encyclopedia of Greek and Roman Mythology. Facts on File Inc.:

Infobase Publishing: New York.

Smith, N. (2013). Jason and The Argonauts. New York: Osprey Publishing.

Yaylalı, A. (2018). Kyzikos. Sözlü Bildiri. Uluslararası Bandırma ve Çevresi Sempozyumu Tam Metin Bildiriler Kitabı I: Tarih, Arkeoloji, Göç Hareketleri, Önemli Şahsiyetler, Kültür ve Folklor, Edebiyat ve Eğitim. 1. Baskı, 17-19 Eylül 2018, ss. 6-8, Balıkesir, Türkiye.

Yeşil, P. & Koç, B. (2017). Giresun Adası’nın Ekoturizm Potansiyelinin Belirlenmesi. Yazılı Bildiri. DOKAP Bölgesi Uluslararası Turizm Sempozyumu Bildiriler Kitabı. 23-24 Ekim 2017, ss. 213-219, Trabzon, Türkiye.

Yıldırım, A. & Şimşek, H. (2013). Sosyal Bilimlerde Nitel Araştırma Yöntemleri (9. Genişletilmiş Baskı). Ankara: Seçkin Yayıncılık.


Turist Rehberliği Nitel Araştırmalar Dergisi 2021, 2(1): 44-74: Dalış Turizmi Kapsamında, Çanakkale Boğazı ve Çevresinde Bulunan Batıkların Dalış Rotalarının Belirlenmesi

Dalış Turizmi Kapsamında, Çanakkale Boğazı ve Çevresinde Bulunan Batıkların Dalış Rotalarının Belirlenmesi

İbrahim Şinasi TÜRKEL1

Sinan GÖKDEMİR2

PDF (Göster/Preview)


Özet

Dünya genelinde dalış aktivitesinin her geçen gün ilgi gördüğü ve bu durumun turizmde karşılık bulduğu ortadadır. Bu anlamda Türkiyenin dalış turizmi etkinliğinden hak ettiği payı alamaması ülke açısından büyük kayıptır. Bu çalışmanın amacı Türkiye’nin önemli tarihi ve kültürel turizm çekim merkezlerinden birisi olan Çanakkalenin dalış turizmi potansiyelini, birinci Dünya savaşı esnasında ve sonrasında bölgede batan batıklar üzerinden ortaya koymaktır. Araştırmada nitel araştırma yöntemi kullanılmıştır. Araştırmada kullanılan veri toplama tekniği, doküman incelemesi ve gözlemdir. Bu amaçla Çanakkale boğazı ve çevresinde bulunan batıkların yerleri gerek karadan gerek ise denizden gözlem yoluyla incelenmiş ve dalış turizmi rotası oluşturulmaya çalışılmıştır. Çalışmanın, dalış turizmi kapsamında turistik bir ürünün oluşturması anlamında seyahat acentaları için önemli olduğu düşünülmektedir. Sonuç olarak, Çanakkale ve çevresindeki batıkların turistik ürün çeşitliliğine katkı sağlaması amacı ile çalışmada batıklar dört farklı rotaya ayrılmış ve batıkların yerleri, durumları ve dalış imkanları çalışmada ortaya konulmaya çalışılmıştır. Bir kriz dönemi olan Covid-19 sürecinde bu rotanın seyahat acentaları ve turist rehberleri tarafından benimsenmesi ve kullanılması beklenmektedir.

Anahtar Kelimeler: Turizm, Dalış Turizmi, Dalış Rotası


Abstract

Diving activity gets important for tourists all around the world. In this sense, it is a great economic loss for Turkey to not get its deserved share in diving tourism activities. The aim of this study is to reveal the diving tourism potential of Çanakkale through the sunken ship wrecks in the region during and after the First World War. Qualitative research method was used in the research. The document analysis and observation techniques used in the research. For this purpose, the places of ship wrecks in the Dardanelles and its surroundings were examined both from the land and from the sea, and it was tried to create a diving tourism route. The study is considered to be important for travel agencies in terms of creating a touristic product in terms of diving tourism. As a result, the wrecks were divided into four different routes in the study. In order to contribute the touristic product variety of the Dardanelles Strait and the surrounding wrecks, the locations, condition sand diving possibilities of the wrecks were tried to be revealed in the study. One of the expectation of study to adopt and use by agencies and tourist guides during the Covid-19 period, which is a crisis period.

Keywords: Tourism, Diving Tourism, Diving Route


Kaynak Göster / Cite This

APA: Türkel, İ. Ş. & Gökdemir, S. (2021). Dalış Turizmi Kapsamında, Çanakkale Boğazı ve Çevresinde Bulunan Batıkların Dalış Rotalarının Belirlenmesi. Turist Rehberliği Nitel Araştırmalar Dergisi, 2 (1): 44-74


Kaynakça / References

Akıngüç, G. (2016). Gelibolu Yarımadası’nda Geçmişin İzleri ve İz Bırakanları . İstanbul: NMC Televizyon ve Reklamcılık A.Ş.

Atabay, M. (2013). Çanakkale’de Batan Gemilerin Enkazının Çıkarılması ve Satılması. Ankara Üniversitesi Tarih Araştırmaları Dergisi, 32, 1-24.

Awm: https://www.awm.gov.au/collection (Erişim Tarihi: 20.02.2021)

Awm: https://www.awm.gov.au/collection/C285763 (Erişim Tarihi: 20.02.2021)

Awm: https://www.awm.gov.au/collection (Erişim Tarihi: 20.02.2021)

Bruno, F., Lagudi, A., Collina, M., Medaglia, S., Kalamara, P., Kourkoumelis, D., Nad, D., Kapetanovic, N., Markovic, M.& Miskovic, M. (2019). Opto-acoustic 3D Reconstruction and Virtual Diving on the Peristera Shipwreck, International Conference in Management of Accessible Underwater, Cultural and Natural Heritage Sites:“Dive in Blue Growth” , Athens, Greece, 16-18 October 2019.

Cater, C. (2007). Perceptions of and Interactions with Marine Environments: Diving Attractions from Great Whites to Pygmy Seahorses. London: Routledge Press.

Cater, C., Albayrak, T., Caber, M. & Taylor, S. (2020). Flow, satisfaction and storytelling: a causal relationship? Evidence from scuba diving in Turkey, Current Issues in Tourism, 24(1),1-19

Dearden, P., Bennett, M., & Rollins, R. (2007). Perceptions of Diving Impacts and Implications for Reef Conservation. Coastal Management, 305-317

Demirtaş, D. (2012). Türkiyede Sürdürülebilir Turizm Kapsamında Sualtı Dalış  Turizmi ve Rafting Turizmi, 13. Ulusal Turizm Kongresi, 6-9 Aralık 2012, Antalya.

Deniz Ticaret Odası (İMEAK). (2020). Denizcilik Sektör Raporu. İstanbul: İmeak Deniz Ticaret Odası.

Eduardo R., Cristian M., Fabián A. R., Ernesto L.& Vicente T. M. (2013 ). The Tourism Carrying Capacity of Underwater Trails in Isabel Island National Park, Mexico, Journal of Environmental Management, 52, 335–347.

Erhan, E., Yıldırım, H. M. & Adak, B. (2020). Dalış Turizmine Katılanların Destinasyon İmajı Algılarının Belirlenmesine Yönelik Bir Arştırma: Çanakkale Örneği, Sivas İnterdisipliner Turizm Araştırmaları Dergisi, 3(2), 26-35.

Ghazali, M & Dimmock, K (2013). Introduction: Scuba Diving Tourism. London: Routledge Publishing.

Giddy, J. K. & Rogerson, C. M.(2018). Tracking SCUBA Diving Adventure Tourism in South Africa, Journal of Euro Economia, 37 (02), 47-62.

Hersing, O. (2009). Çanakkale Denizaltı Savaşı. İstanbul: İş  Bankası Kültür Yayınları.

Howard, J. (1999). How Do Scuba Diving Operators in Vanuatu Attempt to Minimize their Impact on the Environment?, Pacific Tourism Review, 3(1), 61-69.

Kainde, H., Santoso, A. J. & Budiyanto, D. (2017). Mapping Diving Locations on Bali Island Based Mobile. International Journal of Computer Engineering and Information Technology, 9(9), 211-215.

Kaplan,     O.     B.     (2019).     Sanayi     Devrimi’nin     İtici     Gücü:     Watt’ın                  Buhar       Makinesi, https://bilimgenc.tubitak.gov.tr/makale/sanayi-devriminin-itici-gucu-wattin-buhar-makinesi         (Erişim Tarihi: 30.11.2019 ).

Karagöz, Y. (2017). SPSS ve AMOS Uygulamalı Nitel-Nicel Bilimsel Araştırma Yöntemleri ve Yayın Etiği. Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık.

Kolay, S., Taktak, O., Karataş, S., & Atabay, M. (2013). Derinlerden Yansımalar. İstanbul: Vehbi Koç Vakfı.

Kozak, M. (2015). Bilimsel Araştırma: Tasarım, Yazım ve Yayım Teknikleri. Ankara: Detay Yayıncılık.

Kozanoğlu, O. (2017). Mesudiye Zırhlısı. Çanakkale Muharebeleri 1915, www.google.com/urlsa=i&url=https%3A%2F%2Fcanakkalemuharebeleri1915.com%2Fmakale – ler%2Fokan-kozanoglu%2F427-mesudiye-zirhlisi&psig (Erişim Tarihi: 07.01.2021).

Kurbagaadam.blogspot: http://kurbagaadam.blogspot.com/2007/01/hms-lundy.html     (Erişim Tarihi: 15.03.2021)

Lew, A. A. (2013). A world geography of recreational scuba diving in Scuba Diving Tourism , London: Routledge Press.

Metin, M. (2014). Kuramdan Uygulamaya Bilimsel Araştırma Yöntemleri. Ankara: Pegem Akademi.

Meyer, L. A., Thapa, B., & Graefe, A. R. (2005). Moderator and Mediator Effects of Scuba Diving Specialization on Marine-based Environmental Knowledge-behavior Contingency. The Journal of Environmental Education , 53-67.

Narler, T. (1968). Çanakkale’de bir Panama gemisini batıran Yunan şilebi kaçtı. Cumhuriyet Gazatesi , s. 1.

Navalhistory.net: https://www.naval-history.net/PhotoWW1-10ddLouis2PS.JPG (Erişim Tarihi: 10.02.2021)

Oglander, C. (2005). Büyük Harbin Tarihi Çanakkale Gelibolu Askeri Harekatı. İstanbul: Arma Yayınları.

Özalp, H. (2010). Çanakkale Savaşlarına Sualtından Bir Bakış. Çanakkale Araştırmaları Türk Yıllığı (95 nci Yıl Özel Sayıs) , 91-110.

T.C. Resmi Gazete, (2019). 30859 sayılı Türk Boğazları Deniz Trafik Düzeni Yönetmeliği. Ankara.

T.C.Resmi Gazete. (2008,). 26993 sayılı Türkiye Sualtı Sporları Federasyonu Donanımlı Dalış Yönetmeliği. Ankara: TBMM.

T.C.Resmî Gazete, (2020 ). 31074 sayılı Su Altında Korunması Gerekli Kültür ve Tabiat Varlığı Bulunan Bölgelerde Turizm ve Sportif Amaçlı Dalış Alanlarının Belirlenmesin İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik. Ankara: TBMM.

PADI: https://www.padi.com/sites/default/files/documents/2019 – 02/2019%20PADI%20Worldwide%20Statistics.pdf (Erişim Tarihi: 20.01.2021).

Rice, K. (1987). Special Report: SCUBA div-ing: Dive market requires specialized skill and information. Tour and Travel News, 24–27.

Rudenno, V. (2009). Gelibolu Denizden Saldırı. Ankara: ODTÜ Yayıncılık.

Sancar, B. (2020). Çanakkale Birinci Dünya Savaşı Batıkları. Kişisel Fotograf arşivi. Scubaturkiye: https://scubaturkiye.org/padi-nedir/ (Erişim Tarihi: 30.01.2021)

Steamesteem   : http://steamesteem.com/?boilers/yarrow-boiler.html (Erişim   Tarihi:   10.01.2021)

Tabata, R. (1992). ‘Scuba Diving Holidays’, in Special Interest Tourism. Belhaven , New York,: C. M. Hall, and B. Weiler.

Tibiriça, Y., Birtles, A., Valentine, P. & Miller, D. K. (2011). Diving Tourism in Mozambique: An Opportunity at Risk?. Tourism in Marine Environments, 7(3-4), 141-151.

Tschapka, M. K. (2006). Involvement, Motivations and Setting Preferences of Participants in the Adventure Tourism Activity of SCUBA Diving, Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Canberra Üniversitesi.

TSSF : https://tssf.gov.tr/yonetmelik-ve-talimatlar/ (Erişim Tarihi: 03.02.2021)

TSSF. (2014). Türkiye Sualtı  Sporları Federasyonu Donanımlı  Dalış Talimatı. İstanbul: TSSF.

Vrasida, M. (2020). Underwater Cultural Heritage Tourism and Diving Tourism Alternatives in the COVID-19 Era in Strategic Innovative Marketing and Tourism in the COVID-19 Era. Cham: Springer Press.

Wikiwand:   https://www.wikiwand.com/en/HMS_Majestic_(1895)   (Erişim   Tarihi:   20.02.2021)

Wilks & Davis (2000). Risk management for scuba diving operators on Australia’s Great Barrier Reef, Tourism Management, 21(6), 591-599.

Wreck Site: https://www.wrecksite.eu/wreck.aspx?99828 (Erişim Tarihi: 01.13.2021).

Wytykowski, P., Nykiel, P., & Zajder, R. (2011). Report of the Expedition Gallipoli 2011. The First Polish Diving Expedition Gallıpolı 2011.

Yıldırım, Y. (2019). SCUBA Dalış Alanlarının Çok Kriterli Karar Analizi ile Sınıflandırılması ve Bu Alanları Kapsayan bir Dalış Seyahati Rotalaması, Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Hacettepe Ünivrsitesi, Ankara.

Zeybek, E. (2021). SS Captain Frangos Batığı. Kişisel Fotograf arşivi.


Turist Rehberliği Nitel Araştırmalar Dergisi 2021, 2(1): 23-43: G-20 Ülkelerinde Turist Rehberliği Eğitimi

G-20 Ülkelerinde Turist Rehberliği Eğitimi

Pınar Kılıç UÇMUŞ

PDF (Göster/Preview)


Özet

Dünya’da farklı düzeylerde verilen turist rehberliği eğitimi, Türkiye’de eğitim çeşitliliği açısından ilginç ve eşsiz bir örnektir. Türkiye’de kurs, ön lisans, lisans ve yüksek lisans olmak üzere dört farklı seviyede rehber yetiştirilmektedir. Bu durum turizm akademisinin ilgisini çekmiş, konu hakkında yakın zamanlarda iki ayrı araştırma yapılmıştır. Söz konusu araştırmaların sınırlı sayıda ülke hakkında yapılmış olması, daha geniş bir örneklemin kullanıldığı üçüncü bir araştırmanın yapılmasını gerektirmiştir. Mevcut araştırma, turist rehberliği eğitiminin verildiği seviye ile ülkelerin gelişmişlik düzeyleri arasında bir ilişki olup olmadığı sorusuna cevap aramaktadır. Bu amaçla örneklem olarak G-20 ülkeleri seçilmiş ve rehberlik eğitiminin hangi seviyede verildiği, doküman analizi tekniği ile araştırılmıştır. Araştırma sonuçları G-20 ülkeleri içinde turist rehberliği eğitiminin büyük ölçüde kurs seviyesinde verildiğini göstermiştir. Bu bulgu, ülkelerin gelişmişlik düzeyi ile rehberlik eğitimi arasında bir ilişki olmadığına işaret etmektedir.

Anahtar Kelimeler: Turist Rehberliği Eğitimi, G-20 Ülkeleri, Turist Rehberi


Abstract

Tour guidance education which is given at different levels in world-wide, is an interesting and unique example of educational diversity in Turkey. Guides are being trained with four different levels such as courses, associate’s degree, bachelor and Phd in Turkey. This case has attracted the attention of the tourism academies and two different studies have been conducted on the subject recently. The fact that these studies were conducted on a limited number of countries caused the need of the conducting of a third study using a larger sample. This study seeks an answer to the question of whether there is a relationship between the level of tourist guidance education and the development levels of countries. Because of this purpose; G-20 countries were selected as a sample and the level of guidance training was investigated by using document analysis technique. The results of the research showed that; within the most of the G-20 countries, tourist guidance training is given at the course level. This finding indicates that there is no relationship between the development level of countries and guidance education.

Keywords: Tour Guide Education, G-20 Countries, Tour Guide


Kaynak Göster / Cite This

APA: UÇMUŞ, P. K. (2021). G-20 Ülkelerinde Turist Rehberliği Eğitimi. Turist Rehberliği Nitel Araştırmalar Dergisi 2021, 2(1): 23-43


Kaynakça / References

Agic Portugal (2020). Accession. https://www.agicportugal.com/pt/accession. Erişim Tarihi: 10.12.2020. AGTQ (2020). Becoming a guide. https://www.agtq.org/becoming-a-guide. Erişim Tarihi: 29.11.2020.

Ap, J. & Wong, K. (2001). Case study on tour guiding: Professionalism, issues and problems. Tourism Management, 22. 551-563.

Arslantürk, Y. (2010). Yükseköğretim Düzeyinde Turist Rehberliği Eğitimi Veren Öğretim Kurumlarında Uygulanan Eğitime Yönelik Öğrenci Algılamaları, Gazi Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Yayımlanmamış Doktora Tezi.

Avcikurt, C. , Bilge A. & Geyik, S. (2009). Education And Training Of Tourist Guides In Turkey.

Management and Education Academic Journal, University “Prof. Dr. Assen Zlatarov”, 5 (1), 57-63

Baltacı, A. (2019). Nitel araştırma süreci: Nitel bir araştırma nasıl yapılır?, Ahi Evran Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 5(2), 368-388.

Bowen, G. (2009). Document Analysis as a Qualitative Research Method. Qualitative Research Journal, 9. 27-40

CAST (2020). Tourismo and Training. http://www.cast-turismo.it/en/training/. Erişim Tarihi: 14.12.2020. CEDOM (2003). La Legislatura de la Ciudad Autónoma de Buenos Aires sanciona con fuerza de Ley.

http://www2.cedom.gov.ar/es/legislacion/normas/leyes/ley1264.html. Erişim Tarihi: 28.11.2020

Chowdhary, N. & Prakash, M. (2008). Tour Guide Training In India: A Comparison Of Approach And Content With Other Programs. Journal Of Teaching In Travel & Tourism. 8. 161-191.

Çokişler, N. (2017). Turizm Rehberliği Eğitiminde Çeyrek Asırdır Değişmeyen Parçalanmış Yapı Sorunu, (Editör) Temurci. A, Önal. İ, Tuna. M ve Başoda. A, 3. Turizm Şürası Tebliğler Kitabı, (2): 325-335. Ankara: T.C Kültür ve Turizm Bakanlığı

Degirmencioglu, A. (2001). Türkiye’ de Turizm Rehberliği Eğitimi Üzerine Bir Araştırma. Anatolia: Turizm Araştırmalan Dergisi, 1 (2), 189 – 196

Duman, G. & Milyıl, Z. (2008). Akademik Görüş: “Turist Rehberliği Ve Eğitimi”, Seyahat Ve Otel İşletmeciliği Dergisi, 5 (4)

Ecemiş, O. (2019). G20 Ülkelerinin Turizm Verileri Üzerine Kümeleme Analizi. (Editor) Akin, A.:

Uluslararası Turizm Uygulamaları. Ankara: Iksad Yayinevi

El-Sharkawy, O. K. (2007). Exploring Knowledge And Skills For Tourist Guides: Evidence From Egypt.

Turismos: An International Multi Disciplinary Journal Of Tourism. 2(2), 77-94.

Eker, N. & Zengin, B. (2016). Turizm Rehberliği Eğitimi Müfredatlarının Uygulama Yeterliliğinin Profesyonel Turist Rehberleri Bakış Açısıyla İrdelenmesi. Turar Turizm Ve Araştırma Dergisi, 5 (2) , 4- 19

Eker, N. & Zengin, B. (2016). Turist Rehberliği Eğitiminin Değerlendirilmesi: Profesyonel Turist Rehberleri Üzerine Bir Uygulama, Eğitim ve Öğretim Araştırmaları Dergisi, 5 (4), 65-74

ETAR (2018). Isakymas Dėl Gido Pažymėjimo Išdavimo Ir Galiojimo Panaikinimo Tvarkos Aprašo Patvirtinimo: https://www.etar.lt/portal/lt/legalAct/7ef08f309c6311e8b93ad15b34c9248c. Erişim Tarihi: 29.11.2020

Euspert (2014). Work As A Tourist Guide In Germany. https://news.euspert.com/work-tourist-guide- germany/. Erişim Tarihi: 15.12.2020

Eugo (2013). Tour Guide Services. http://eugo.gov.hu/a-z-index/tour-guide-services. Erişim Tarihi: 10.12.2020

Feg (2020). Argos. https://www.feg-touristguides.com/argos.php. Erişim Tarihi: 21.11.2020

Feg (2020). Cyprus Tourism Guides Association. https://feg-touristguides.com/ctga.php. Erişim Tarihi: 16.12.2020

Feg (2020). Ireland. https://www.feg-touristguides.com/atgi.php. Erişim Tarihi: 18.12.2020

Feg (2020). Malta Union of Tourist Guides. https://www.feg-touristguides.com/mtug.php. Erişim Tarihi: 30.11.2020

Feg (2020). The Union Of Licensed Tourist Guides Of the Ionian Islands And Panhellenic Federation Of Tourist Guides. https://www.feg-touristguides.com/ultg.php Erişim Tarihi: 16.12.2020

Feg (2020). Proguides. https://www.feg-touristguides.com/proguides.php. Erişim Tarihi: 1.12. 2020

Feg (2020). Turistførerforeningen. https://www.feg-touristguides.com/turistforerforeningen.php. Erişim Tarihi: 15.12.2020

Foley, G. (1995). Understanding Adult Education and Training, Australia: Allen and Unwin

Guidor (2020). GiVak-examens en assessments. https://guidor.nl/nl/over-guidor/opleiding-tot-gids. Erişim Tarihi: 15.12.2020

Studygid (2020). News For Guide Translators http://www.studygid.ru/gids/ . Erişim Tarihi: 28.11.2020

Gobmx (2020). Acreditación De Guía De Turistas. https://www.gob.mx/tramites/ficha/acreditacion-de- guia-de-turistas/SECTUR3121. Erişim Tarihi: 8.12.2020

Institute Of Tourist Guiding (ITG) (2020). Courses Running. https://www.itg.org.uk/courses/courses- running/. Erişim Tarihi: 15.11.2020

Info de Cordoba (2019). Registro Guias Turismo https://infodecordoba.com.ar/registro-guias-turismo/ . Erişim Tarihi: 1.12.2020

Irish Point Of Single Contact (IPSC) (2019).Tourist Guide http://www.pointofsinglecontact.ie/browse-by-sector/travel-and-tourism/tourist-guide.html#:~:text =While%20there%20is%20no%20requirement,law%20(i.e.%20tax%20etc). Erişim Tarihi: 17.12.2020

Inui, Y., Wheeler. D & Lankford S. (2006), Rethinking Tourism Education: What Should Schools Teach?

. Journal of Hospitality, Leisure, Sport and Tourism Education, 5(2), 25-35.

İşçeli, Z. & Kılıç, G. (2018). Lisans Düzeyinde Turizm Rehberliği Eğitimi Veren Fakültelerin Müfredatlarının İncelenmesi. Turist Rehberliği Dergisi (TURED), 1 (1) , 41-56

Japan Tourism Agency  (2020). Licensed  Guide  Interpreter https://www.mlit.go.jp/kankocho/en/shisaku/kokusai/tsuyaku.html. Erişim Tarihi: 12.11.2020

Kıral, B. (2020). Nitel Bir Veri Analizi Yöntemi Olarak Doküman Analizi. Siirt Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 8 (15), 170-189

Kotga (2014). What Is A Tourist Interpreter Guide? http://www.kotga.or.kr/guide/guide.php. Erişim Tarihi: 21.11.2020

Kozak, M. A. (2009). Akademik Turizm Eğitimi Üzerine Bir Durum Analizi, Muğla Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Bahar, 22, 1-20.

Kronenberg, M.& Szczecinska, J. (2013). Overall Desk Research On Situation Of Tourist Guides In Context Of Working With People With Intellectual Disabilities And/Or Learning Difficulties. T-GUIDE Tourist Guides For People With Intellectual Disability And/Or Learning Difficulties In Europe, Del. Nr 15 – WP4.

Kusluvan, S. & Çeşmeci, N. (2002). Türkiye’de Turist Rehberliği Eğitiminin Sorunları ve Yeniden Yapılandırılması. Turizm Eğitimi Workshop-Konferans 11-13 Aralık 2002 Bildiri Kitabı, 241-245, Ankara: Aren Ajans.

Kurzy     (2020).     Sprievodca     V     Cestovnom     Ruchu     –               Akreditovaný   Kurz,  300 Hod. https://www.kurzy.sk/kurzy/79717/sprievodca-v-cestovnom-ruchu-akreditovany-kurz-300-hod- trnava?fbclid=IwAR1A_OHlTBG7pU8K6NWm-3KTAb2fuEzc0bPtTcwnyuVLKo0l1-vssgcT4Ow.

Erişim Tarihi: 05.01.2021

Legifrance (2011). Publics concernés: guides  conférenciers. https://www.legifrance.gouv.fr/jorf/id/JORFTEXT000024433748/. Erişim Tarihi: 30.11.2020

Likumi (2017). Legal Acts of Republic of Latvia. https://likumi.lv/ta/en/en/id/50026. Erişim Tarihi:16.12.2020

Lovrentjev, S. (2015). Education of Tourist Guides: Case of Croatia. Procedia Economics and Finance. 23. 555-562.

McCulloch, G. (2004). Documentary Research: In Education, History and the Social Sciences. London: RoutledgeFalmer.

Merriam, S. B. (2009). Qualitative Research, A Guide To Design And Implementation. San Francisco: John Wiley-Sons

Michael F., Christie, M. F & Mason, P. A. (2003). Transformative Tour Guiding: Training Tour Guides To Be Critically Reflective Practitioners, Journal of Ecotourism, 2(1), 30-31

Ministery Of Interior Of Slovak Republic (MINV) (2020). Tourist Guide. https://www.minv.sk/?tourist- guide-2. Erişim Tarihi: 29.11.2020

MFA (2011). Dış İşleri Bakanlığı. http://www.mfa.gov.tr/g-20-tr.tr.mfa. Erişim Tarihi:23.03.2021 Ministery   Of    Tourism  Of  Saudi  Arabia         (2020).         Tourism      Licensing

https://mt.gov.sa/en/TourismInvestment/TourismLicensing/Pages/default.aspx. Erişim Tarihi:16.12.2020

Mogalakwe, M. (2006). The Use Of Documentary Research Methods In Social Research. African Sociological Review, 10(1), 221-230.

Navet (2017). For the first time in Bulgaria regulations for exercising the professions of “Tourist Guide”,”Mountain Guide” and  “Ski Instructor” are introduced. https://www.navet.government.bg/en/for-the-first-time-in-bulgaria-regulations-for-exercising-the- professions-of-tourist-guide-mountain-guide-and-ski-instructor-are-introduced Erişim Tarihi: 1.12.2020

Nebioğlu, K. G. (2009). Türkiye’de Profesyonel Turist Rehberliği Eğitiminde Kültür ve Turizm Bakanlığı Tarafından Düzenlenen Turist Rehberliği Eğitimlerinin Uzaktan Eğitim Modeli İle Verilmesi Üzerine Bir

Araştırma. Yayımlanmamış Uzmanlık Tezi, Kültür ve Turizm Bakanlığı, Araştırma ve Eğitim Genel Müdürlüğü.

Nunes, A. B. (2003). Government Expenditure On Education, Economic Growth And Long Waves: The Case Of Portugal. Paedagogica Historica, 39(5), 559-581.

Öter, Z. & Çokişler, N. (2014). Türkiye’de Turist Rehberliği Eğitimi Veren Eğitim Kurumlarına Yönelik Bir Araştırma. 15. Ulusal Turizm Kongresi Bildiriler Kitabı, 13-16 Kasım 2014, Ankara, 196-209.

Özkan, U. (2019). Eğitim Bilimleri Araştırmaları İçin Doküman İnceleme Yöntemi. Ankara: Pegem Akademi Yayıncılık

Pond, K. L. (1993). The Professional Guide, New York: Van Nostrand Reinhold.

Ponting, S. S. A. (2009). Exploring Practitioner Conceptualizations Of Professionalism And The Impact Of Professionalization On The Work Of Australian Eco Tour Guides. Journal of Ecotourism. 1. 133-148.

Resmi  Gazete  (Sayı:  28331)  (2012)  https://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2012/06/20120622-2.htm.

Erişim Tarihi: 17.11.2020

Scielo (2019). Tour Guide Competencies: A Study Of Vocational Programs In Brazil. https://www.scielo.br/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S1982-61252019000300036. Erişim Tarihi: 8.12.2020

Selim, S., Purtaş Y., & Uysal, D. (2014). G-20 Ülkelerinde Eğitim Harcamalarının Ekonomik Büyüme Üzerindeki Etkisi. Optimum Ekonomi ve Yönetim Bilimleri Dergisi, 1 (2)

Soykan, F. (2002). Profesyonel Turist Rehberliği Kurslarındaki Derslerin Yeniden Değerlendirilmesi ve Türkiye’nin Turizm Coğrafyası Dersine Eleştirisel Yaklaşımı. Turizm Eğitimi Konferansı– Workshop (11- 13 Aralık 2002) Bildiriler Kitabı. Ankara: Turizm Bakanlığı, Turizm Eğitim Genel Müdürlüğü,

St. Lawrence Quebec (SLC) (2020). Quebec local Tour Guide. https://slc.qc.ca/future- students/continuing-education-formation-continue/quebec-local-tour-guide. Erişim Tarihi: 29.11.2020

Strauss, A. & Corbin, J. (1998). Basics Of Qualitative Research: Techniques And Procedures For Developing Grounded Theory. London: Sage.

Stephens M., Warren, L. K. & Harner, A. L. (2016). Comparative Indicators Of Education in the United States and Other G-20 Countries: 2015. American Institutes For Research. NCES 2016-100.

Tang, H. B. (1989). Introduction To Tourism, Hao-Fung, Taipei, Taiwan

Tanrısever, C, Bektaş, İ & Koç, D. (2019). Dünyada Turist Rehberliği Eğitimi. Turist Rehberliği Dergisi (TURED) , 2 (1) , 44-56.

TAR (2018). Dėl Gido pažymėjimo išdavimo ir galiojimo panaikinimo tvarkos aprašo patvirtinimo.

https://www.e-tar.lt/portal/lt/legalAct/7ef08f309c6311e8b93ad15b34c9248c Erişim Tarihi: 9.12.2020

The Daily Record (2010). Segway tour operator sues D.C. over rules. https://thedailyrecord.com/2010/09/19/segway-tour-operator-sues-dc-over-rules/. Erişim Tarihi: 8.12.2020

TourismTattler (2019). How to Become a Tourist Guide in South Africa. https://www.tourismtattler.com/articles/guiding-tourists/how-to-become-a-tourist-guide-in-south-africa/

.Erişim Tarihi: 22.11.2020

TUREB. (2020). http://www.tureb.org.tr/.Erişim Tarihi: 17.12.2020

Türker. A, Güzel F.O & Türker G. O (2016), Turizm Aktörü Olarak Profesyonel Turist Rehberlerinin Türkiye’deki Rehberlik Eğitim Sistemine Bakış Açılarını Belirlemeye Yönelik Bir Odak Grup Çalışması,

17. Ulusal Turizm Kongresi, Akademi Sektör Buluşması, 336-350, Detay Yayıncılık: Ankara

TYRKYS (2019). Kurz Průvodce cestovního ruchu. https://www.tyrkys.cz/1.html. Erişim Tarihi: 21.11.2020

UNDP (2019). Human development index. http://hdr.undp.org/en/content/2019-human-development- index-ranking. Erişim Tarihi: 26.11.2020

UNDP                  (2019).                  HDI.                             http://hdr.undp.org/en/content/human-development- indexhdi#:~:text=The%20Human%20Development%20Index%20(HDI,each%20of%20the%20three%2 0dimensions.Erişim Tarihi: 26.11.2020

UNWTO                        (2019).                        International                        Tourism                                       Trends.

https://www.eunwto.org/doi/epdf/10.18111/9789284422456 . Erişim Tarihi: 21.03.2021

Victorian           Skills           Gateway           (2020).           Certificate           III                          In                 Tourism. https://www.skills.vic.gov.au/s/coursedetails?jt=0&id=SIT30116&to=1&type=course&keyword=Certifi cate+III+in+Tourism&ft=1.Erişim Tarihi: 5.12.2020

VisitTallinn   (2019).   Tallinna    Giidid                       https://visittallinn.ee/est/professionaal/praktiline-info/tallinna- giidid/kuidas-saada-giidiks#kuidas-saada-giidiks Erişim Tarihi: 14.12.2020

VisitBeijing (2020). Information about Tour Guides in China. http://english.visitbeijing.com.cn/a1/a- XB42XC6E3AB1BB421D9A2D Erişim Tarihi: 20.11.2020

Yenipinar, U. & Zorkirişçi, A. (2013). Türkiye ve Avrupa Birliği Ülkelerinde Turist Rehberliği Eğitimi.

Cag University Journal of Social Sciences. 10. 111-136.

Yenipınar, U. & Kardaş, K. (2019). Turizm Rehberliği Bölümleri Müfredat Geliştirme Önerisi, Journal of Travel and Tourism Research 15 (2019) 01-26

Yuka, I. , Daniel, W & Samuel, L. (2006). Rethinking Tourism Education: What Should Schools Teach?

Journal of Hospitality, Leisure, Sports and Tourism Education. 5. P:33

WFTGA (2018). Austria. http://wftga.org/guideapedia/austria-1. Erişim Tarihi: 20.11.2020

WFTGA (2020). Germany. http://www.wftga.org/guideapedia/germany/munich Erişim Tarihi: 19.11.2020

WFTGA (2020). Sweden http://www.wftga.org/guideapedia/sweden/stockholm Erişim Tarihi: 15.12.2020 WFTGA (2018). Indonesia http://www.wftga.org/guideapedia/indonesia.Erişim Tarihi: 09.12.2020


Turist Rehberliği Nitel Araştırmalar Dergisi 2021, 2(1): 1-22: Ulusal Alanyazında Turist Rehberliği Mesleğine Atfedilen Rollerin İncelenmesi

Ulusal Alanyazında Turist Rehberliği Mesleğine Atfedilen
Rollerin İncelenmesi

Bulut Cem CANER

PDF (Göster/Preview)


Özet

Bu araştırma rehberlik eğitimi ile ilgili akademik çalışmalarda turist rehberliği mesleğine atfedilen roller incelemektedir. Bu amaçla sadece ilgili ulusal alanyazın taranmıştır. Bu durum araştırmanın sınırlılıklarından birini oluşturmaktadır. Araştırma kapsamında rehberlik eğitimi ile ilgili ulaşılabilen en eski tarihli kaynaklardan itibaren rehberlik mesleğine atfedilen rollerin günümüze kadar ne şekilde belirtildiği sorusuna cevap aranmıştır. Turist rehberliği eğitimi ile ilgili elimizdeki en eski kaynaklar 1992 yılına gitmektedir. Bu tarihten itibaren mesleğe atfedilen rollerin ne olduğu ve ne şekilde değiştiği turizm alanyazınında ele alınmamış bir konudur. Bu sebeple araştırmada ilgili alanyazın taranarak rehberlik eğitimi üzerine hazırlanmış çalışmalarda mesleğin önemi ve misyonu hakkında bildirilen görüşler derlenmiştir. Döküman analizi yöntemiyle gerçekleştirilen araştırma sonucunda rehberlik mesleğine dair tam 21 rol tanımı tespit edilmiştir. Bu roller ülke imajına katkı sağlama, yönetici, arabulucu, tanıtıcı, eğlendirici, bilgi aktarıcısı, ilk izlenimi oluşturma, turist deneyimi üzerinde etki yaratma, ön yargı kırıcı, problem çözücü, telafi edici, kültür elçisi, pazarlamacı kalite, yükseltici, temsilci, destinasyona bağlılık oluşturma, tura anlam katma, turu başarıya ulaştırma, destinasyon ekonomisine katkı sağlama, turistin beklentisini karşılama şeklindedir. Araştırma bulguları araştırmacılar tarafından rehberlik mesleğine atfedilen rollerin yeniden değerlendirilmesi gerektiğini işaret etmektedir. İlerleyen yıllar ile beraber alanyazında rehberlik mesleğine atfedilen rollere yenileri eklense de kökten bir değişim yaşanmadığı görülmüştür.


Anahtar Kelimeler: Turist rehberliği, turist rehberi rolleri, rehberlik eğitimi, alanyazın


Abstract

This research examines the roles attributed to the tourist guiding profession in academic studies on guidance education. For this purpose, only the relevant national literature has been scanned. This situation constitutes one of the limitations of the study. Within the scope of the research, an answer was sought to the question of how the roles attributed to the guidance profession have been specified until today, starting from the oldest available sources on guidance education. The oldest resources we have on tourist guide training date back to 1992. Since this date, what the roles attributed to the profession and how they have changed is an issue that has not been addressed in the tourism literature. For this reason, the relevant literature was scanned and the opinions expressed about the importance and mission of the profession in studies prepared on guidance education were compiled. As a result of the research conducted with the document analysis method, 21 role definitions regarding the guidance profession were determined. These roles are contributing to the country’s image, manager, mediator, promoter, entertainer, information transmitter, correct use of information first impression, creating an impact on the tourist experience, breaking prejudice, problem solving, compensating, cultural ambassador, marketing quality, promoter, representative, commitment to the destination creating, adding meaning to the tour, making the tour successful, contributing to the destination economy, meeting the expectations of the tourist. Research findings indicate that the roles attributed to the guidance profession by researchers should be re-evaluated. With the following years, although new roles attributed to the guidance profession were added to the roles in the literature, it was observed that there was no radical change and some role definitions continued to be used.

Keywords: Tourist guide, tourist guide roles, guide education, literature


Kaynak Göster / Cite This

APA: Caner, C. B. (2021). Ulusal Alanyazında Turist Rehberliği Mesleğine Atfedilen Rollerin İncelenmesi. Turist Rehberliği Nitel Araştırmalar Dergisi, 2 (1): 1-22


Kaynakça / References

Ahipaşaoğlu, S. (2002). Türkiye’de Turist Rehberliği Eğitiminin Rehber Gereksinimine Uygun Olarak Planlanması, Turizm Eğitimi Konferansı – Workshop, Turizm Bakanlığı, Turizm Eğitim Müdürlüğü, Ankara, 2002, 221-233.

Akmel, J. (1992). Turist Rehberliğinde Üniversite Eğitimi, Turizm Eğitimi Konferansı-Workshop, Turizm Bakanlığı, Turizm Eğitim Genel Müdürlüğü, Ankara, 1992, ss.219-222.

Ap, J. & Wong, K. K.F. 2001. Case study on tour guiding: Professionalism, issues and problems.

Tourism Management, 22(5): 551–563.

Arslantürk, Y., Küçükergin, F.N. & Apalı, Z. (2016). Turist Rehberliği Eğitiminde Güncel Durum ve Kavram Karmaşası. 17. Ulusal Turizm Kongresi, 20-23 Ekim, Muğla-Bodrum, 915-922.

Atasoy Ö.A. (1994). Türkiye’de Tur Yöneticisi ve Turist Rehberlerinin Eğitimi, Erciyes Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, ss. 91 – 106

Birdir, S. S., & Taşbey, S. (2020) Yerli Turistlerin Profesyonel Turist Rehberlerinden Beklentilerinin İncelenmesi. Çukurova Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 24 (2), 231-250.

Cansu, E. (2018). Profesyonel Turist Rehberlerinin Eğitim-Öğretim Dönemlerinde Aldıkları Yabancı Dil Eğitiminin Mesleki Açıdan Yeterliliği, Yüksek Lisans Tezi, Kastamonu Üniversitesi.

Cansu, E, & Tanrısever, C. (2020). Turist Rehberlerinin Yabancı Dil Eğitimleri Üzerine Bir Araştırma  A Study on Foreıgn Language Traınıngs of Tourıst Guıdes. Turar Turizm ve Araştırma Dergisi, 9 (1), 26-44.

Cohen, E. (1985). The Tourist Guide: The Origins, Structure and Dynamics of a Role. Annals of  Tourism Research, 12 (1), 5-29.

Çakır, A. (2010). Profesyonel Turist Rehberlerinin Çalışma Biçimi ve Mesleki Eğitim Süreleri ile İş Tatminleri Arasındaki İlişki, Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Atatürk Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Erzurum.

Çalık, A. Ö., & Tahmaz, S. (2012). Uzaktan Eğitimde Bir Model Önerisi: Turist Rehberliği Eğitimi,

Turizm Eğitimi Konferansı – Tebliğler 17-19 Ekim 2012 Bildiri Kitabı, Ankara: MRK.

Çokal, Z. (2015). Bir kültür elçisi olarak profesyonel turist rehberinin turistlere aktarılan kültürel değerlere katkısına yönelik turist algılamaları: Kapadokya örneği, Yüksek Lisans Tezi, Nevşehir Hacı Bektaş Veli Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Nevşehir.

Çokişler, N. & Öter, Z. (2014). Türkiye’de Turist Rehberliği Eğitimi Veren Eğitim Kurumlarına Yönelik Bir Araştırma, 15. Ulusal Turizm Kongresi, 13-16 Kasım, Ankara: Gazi Üniversitesi, Bildiriler Kitabı, 196-209.

Çokişler N. (2017). “Turizm Rehberliği Eğitiminde Çeyrek Asırdır Değişmeyen Parçalanmış Yapı Sorunu”. 3. Turizm Şurası Tebliğler Kitabı (1-3 Kasım 2017). Cilt 2 (2017) 324-335.

Değirmencioğlu, A. Ö. (1998). Türkiye’de Turizm Rehberliği Eğitimine Bir Yaklaşım, Yayınlanmamış Doktora Tezi, Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Turizm Eğitimi Anabilim Dalı.

Değirmencioğlu, A. Ö. (2001). “Türkiye’de Turizm Rehberliği Eğitimi Üzerine Bir Araştırma”, Anatolia Turizm Araştırmaları Dergisi, Sayı:12, 189- 199.

Deveci, B. ve Aymankuy, Y. (2017). Uluslararası Skal ödülü “turizm eğitim oscarı” almış turizm rehberliği eğitimi veren yükseköğretim kurumlarının hizmet kalitesi ölçümü: turizm rehberliği öğrencileri üzerine bir araştırma. The Journal of Academic Social Science, 45, 410-433.

Duman, G. & Mı̇lyıl, Z. (2008). Akademik Görüş: Turist Rehberliği ve Eğitimi. Seyahat ve Otelİşletmeciliği Dergisi , 5 (4).

Erdem, B. & Etiz, N. (2012). Turist Rehberliği Bölümü Öğrencilerinin Rehberlik Tatbikat Gezisi Algıları: Balıkesir Üniversitesi TİOYO Örneği, Turizm Eğitimi Konferansı Tebliğler, 323-335, Ankara, Türkiye, 2012.

Eker N. (2015). Profesyonel Turist Rehberleri Bakış Açısıyla Turizm Rehberliği Eğitim Müfredatlarının Uygulama Yeterliliği. Yüksek Lisans Tezi, Sakarya Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Turizm İşletmeciliği Bilim Dalı

Eker, N., Kaya, C. & Zengin, B. (2019). Turist Rehberliği Eğitimi – Tourist Guding Training (pp.59 –

99) Publisher: Detay Yayincilik, Ankara, Türkiye

Eker, N, Zengin, B. (2016). Turizm Rehberliği Eğitimi Müfredatlarının Uygulama Yeterliliğinin Profesyonel Turist Rehberleri Bakış Açısıyla İrdelenmesi. Turar Turizm ve Araştırma Dergisi, 5 (2), 4- 19.

Eker, N. & Zengin, B. (2016). “Turist Rehberliği Eğitiminin Değerlendirilmesi: Profesyonel Turist Rehberleri Üzerine Bir Araştırma”. Eğitim ve Öğretim Araştırmaları Dergisi, 5(4), 65-74.

Ercenk, G. (1992). Turist Rehberliği Mesleğinin Sorunları ve Çözüm Önerileri. Anatolia Turizm Araştırmaları Dergisi, 1.

GENÇ, Ö. (1992). “Rehberlik Eğitimine Eleştirel Bir Yaklaşım”, Turizm Eğitimi Konferansı, Bildiriler Kitabı, Turizm Bakanlığı Turizm Eğitim Genel Müdürlüğü, Ankara, 215-217.

Gökçe, S. (2016). Lisans Düzeyinde Turizm Rehberliği Eğitimi Verilen Üniversitelerde Sanat Tarihi Eğitiminin Mesleki Turizm Eğitimindeki Yerine Yönelik Bir Değerlendirme, Adnan Menderes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü,Yüksek Lisans Tezi, Aydın.

Gül, T. (2012). “Türkiye’deki Turizm Rehberliği Öğretim Programlarının Değerlendirilmesi”, Afyon Kocatepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Basılmamış Yüksek Lisans Tezi.

Gündüz, S. (2002). Turist Rehberliği Eğitimi ve Üniversitelerle Turizm Bakanlığı Arasındaki Koordinasyona Yönelik Bir Model Önerisi. Turizm Eğitimi Konferans-Workshop. Ankara, Türkiye, 2002.

Güven, Ö.Z. & Ceylan, U. (2014). Lisans ve Ön Lisans Düzeyinde Turizm Rehberliği Eğitimi Veren Okullardaki Müfredatların Turizm Rehberliği Meslek Yönetmeliğine Uygunluğunun İncelenmesi, Gazi Üniversitesi Turizm Fakültesi 15. Ulusal Turizm Kongresi Bildiriler Kitabı, Ankara.

Güzel, Ö., Türker, A. & Türker G. Ö. (2012). Turizm Aktörü Olarak Profesyonel Turist Rehberlerinin Türkiye’deki Rehberlik Eğitim Sistemine Bakış Açılarını Belirlemeye Yönelik Bir Odak Grup Çalışması. Turizm Eğitimi Konferansı –Workshop (17-19 Ekim 2012) Bildiriler Kitabı, Ankara: Kültür ve Turizm Bakanlığı, Araştırma ve Eğitim Genel Müdürlüğü, 336-350.

Güzel, Ö., Gök, G. A. & Büyüker İ. D. (2013). Duygusal emek ve işten ayrılma niyeti ilişkisi: Turist rehberleri üzerinde bir araştırma, Seyahat ve Otel İşletmeciliği Dergisi, Eylül-Aralık, 10 (3), s.107- 122.

Güzel, F., Kalın V., Nacak E. & Bilgi E. (2019). Turist Rehberi Adaylarının 2019 Yılı Eğitim Uygulama Gezisine Yönelik Algıları: Nitel Bir Araştırma. Türk Turizm Araştırmaları Dergisi, 3(3), 575 – 595.

Hacıoğlu, N. (2008). Türkiye’de Profesyonel Turist Rehberliği Eğitimine Yeni Bir Yaklaşım. III. Balıkesir Ulusal Turizm Kongresi (17-19 Nisan 2008) Bildiriler Kitabı, Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.

Hacıoğlu, N. & Demirbulat, Ö. G. (2014). Türkiye’de Turizm Rehberliği Eğitiminin İlgili Mevzuat Çerçevesinde Kavramsal Analizi. 15. Ulusal Turizm Kongresi (13-16 Kasım 2015), ss.170-185, Gazi Üniversitesi, Ankara.

Holloway, J. C. (1981). “The Guided Tour A Sociological Approach.” Annals of Tourism Research 8(3): 377-402.

İşçeli, Z. & Kılıç, G. (2018). “Lisans Düzeyinde Turizm Rehberliği Eğitimi Veren Fakültelerin Müfredatlarının İncelenmesi”. Turist Rehberliği Dergisi (TURED), 1(1), 41- 56.

Kalyoncu, M. & Yuksek, G. (2017). The Effect of Impression Management Techniques, Journal of Tourism and Hospitality Management, 5(1), 15-25.

Karaçal, İ. & Demirtaş, N. (2002). 4702 Sayılı Yasa Uygulamalarının Turizm Rehberliği Eğitimine Etkisi, Turizm Eğitimi Konferansı–Workshop, Bildiriler Kitabı, Turizm Bakanlığı, Ankara, 173- 184.

Karaman, S., Köroğlu, Ö. & Köroğlu, A. (2012). Turizm Rehberliği Eğitimi Alan Öğrencilerin Rehberlik Eğitimine Yönelik Düşüncelerinin Belirlenmesi Üzerine bir Araştırma. Turizm Eğitimi Konferansı – Workshop (17-19 Ekim 2012) Bildiriler Kitabı, Ankara: Kültür ve Turizm Bakanlığı, Araştırma ve Eğitim Genel Müdürlüğü, 351-362

Kıral, B. (2020). Nitel Bir Veri Analizi Yöntemi Olarak Döküman Analizi. Siirt Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 15. 170–189.

Korkmaz, S., Temizkan, S. P. & Temizkan, R. (2011). Hizmet İçi Eğitim Seminerlerinin Profesyonel Turist Rehberlerinin Turizm Pazarlamasındaki Rolüne Etkisi, İşletme Araştırmaları Dergisi 3(2), 17-36.

Kuşluvan, S. & Çeşmeci, N. (2002, 11-13 Aralık). Türkiye’de Turist Rehberliği Eğitiminin Sorunları ve Yeniden Yapılandırılması, Turizm Eğitimi Konferans-Workshop, T.C. Turizm Bakanlığı Turizm Eğitimi Genel Müdürlüğü, Ankara.

Kürkçü, M. (2016). Turist Rehberliği Eğitimi Konusunda Değerlendirmeler, 17. Ulusal Turizm  Kongresi Bildiriler Kitabı 20-23 Ekim 2016, Muğla, 1098-118

Kürkçü, M. (2018). Rehber Adayları Gözünden Turist Rehberliği Bölümleri Ders Programları ve Uygulamadaki Yanlışlıklar. Mediterranean Journal of Humanities, 8(2), 437-449.

Yılmaz, G. Ö. (2011). Lisans Düzeyinde Turist Rehberliği Eğitimi Alan Öğrencilerin Mesleğe Bakış Açılarının Belirlenmesine Yönelik Bir Araştırma. Balıkesir Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 14 (26), 281.298.

Özsoy, A. & Çokal, Z. (2018). Türkiye’de Turist Rehberliği Alanında Yayımlanmış Lisansüstü Tezlerin Bibliyometrik Analizi (1989-2018). 2. International EMI Entrepreneurship and Social Sciences Congress (s. 1404-1414). 9-11 Kasım 2018, Nevşehir.

Öztaş, K. (1997, 05-07 Aralık). Meslek Yüksekokulları Rehberlik Ders Programlarının Bölgesel Rehberlik Açısından Değerlendirilmesi ve Selçuk Üniversitesi Kazım Karabekir ve Taşucu Myo’ları Rehberlik Programlarına Analitik Yaklaşım, Hafta Sonu Semineri IV: Türkiye’de Turizmin

Gelişmesinde Turist Rehberlerinin Rolü, Nevşehir Turizm İşletmeciliği ve Otelcilik Yüksek Okulu, Nevşehir.

Polat, T. (2001). Seyahat İşletmelerinde Profesyonel Turist Rehberliği, Rehberlik Mesleğinin Sorunları ve Çözüm Önerileri Üzerine Bir Alan Araştırması. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Eskişehir.

Sezerel, H. & Özoğul, T. (2019). Öğrenciyi Merkeze Almak: Turist Rehberliği Eğitiminde Uzman Mantosu Yaklaşımı. Dokuz Eylül Üniversitesi İşletme Fakültesi Dergisi, 20 (1), 167-197.

Şahin, B., Kaya, S., Cesur, S., Özkul, E. & Uca, S. (2021). Profesyonel Turist Rehberlerinin Kaçak Rehberlik Faaliyetlerini Algılamalarına Yönelik Bir Araştırma . Troy Academy , 6 (1) , 232-248.

Tanrısever, C., Bektaş, İ. & Koç, D. E. (2019). Dünya’da Turist Rehberliği Eğitimi. Turist Rehberliği Dergisi, 2 (1), 44-56.

Taş, E. (2019). Lisans Düzeyinde Turizm Rehberliği Eğitiminde Mesleki İngilizce Dersine Yönelik Bir Değerlendirme, Yüksek Lisans Tezi, Ege Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Turizm Rehberliği Anabilim Dalı, İzmir.

Taşkın, G. (2021). Toplumun Turist Rehberliği Algısı: Ekşi Sözlük Üzerine Bir İnceleme. Güncel Turizm Araştırmaları Dergisi, 5 (1), 48-60 .

Temizkan, S. P. (2010). Profesyonel Turist Rehberlerinin Turizm Pazarlamasındaki Rolüne Etkisi Açısından Hizmetiçi Eğitim Seminerleri. Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Doktora Tezi, Ankara.

Temizkan, S. P. & Ergün, B. (2018). Türkiye’de Turist Rehberliği Öğretiminin Değerlendirilmesi. Turist Rehberliği Dergisi (TURED), 1 (2), 95-104.

Tetik, N. (2006). Türkiye’de Profesyonel Turist Rehberliği ve Müşterilerin Turist Rehberlerinden Beklentilerinin Analizi (Kuşadası Örneği). Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Balıkesir Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Balıkesir.

Timur, T. (2019). Turist Rehberliği Eğitiminde Memnuniyet, Mesleki Yeterlilik ve Mesleği İcra Niyeti İlişkileri, Doktora Tezi Eskişehir Osmangazi Üniversitesi

Türksoy, A. & Yürik, E. Ö. (1997, 05-07 Aralık). İki Yıllık Meslek Yüksekokullarında Rehberlik Programları ve Ege Üniversitesi, Çeşme Meslek Yüksekokulu Örneği, Hafta Sonu Semineri IV: Türkiye’de Turizmin Gelişmesinde Turist Rehberlerinin Rolü, Nevşehir Turizm İşletmeciliği ve Otelcilik Yüksek Okulu, Nevşehir.

Yağcı, K., Efendı̇, M. & Akçay, S. (2019). Turist Rehberliği Öğrencilerinin Uzaktan Eğitim Kavramına Bakış Açıları. Journal of Travel and Tourism Research, (14), 118-136 .

Yenen, Ş. (2002, 11-13 Aralık). Turist Rehberliği Eğitiminde, Niteliksel ve Niceliksel Planlamada Turizm Bakanlığı, Yüksek Öğretim Kurumu ve Meslek Kuruluşları Arasındaki İşbirliğinin Önemi, Turizm Eğitimi KonferansWorkshop, T.C. Turizm Bakanlığı Turizm Eğitimi Genel Müdürlüğü, Ankara.

Yenipınar, U. & Zorkirişçi A. (2013). Türkiye ve Avrupa Birliği Ülkelerinde Turist Rehberliği Eğitimi.

Cag University Journal of Social Sciences, 10(2), 111-136.

Yıldız, R., Kuşluvan, S. & Şenyurt, Y. (1997). Turist Rehberliği Öğretiminde Yeni Bir Model: Nevşehir Turist Rehberliği Bölümü Programı ve Değerlendirilmesi, Erciyes Üniversitesi Nevşehir Turizm İşletmeciliği ve Otelcilik Yüksekokulu Hafta Sonu Semineri IV, 9-14.

Yıldız, S. & Demirel, B. U. (2008). Türkiye’de Profesyonel Turist Rehberliği Eğitimi Bağlamında  Kültür ve Turizm Bakanlığı Kurs Programının İncelenmesi. III. Balıkesir Ulusal Turizm Kongresi (17- 19 Nisan 2008) Bildiriler Kitabı, Ankara: Nobel Yayın Dağıtım, 255-260.

Zhang, H. Q. & Chow, I. (2004). Application of İmportance-Performance Model in Tour Guides’ Performance: Evidence From Mainland Chinese Outbound Visitors in Hong Kong. Tourism Management, 25(1), 81–91


Turist Rehberliği Nitel Araştırmalar Dergisi 2020, 1(1): 1-19: Yeni Tip Koronavirüs (Covid-19) Salgını Sonrası Turizm ve Turist Rehberliği

Yeni Tip Koronavirüs (Covid-19) Salgını Sonrası Turizm ve Turist Rehberliği

Ali TÜRKER1

Kaan Çağrı KARACA2

PDF (Göster/Preview)


Özet

Yeni Tip Koronavirüs (Covid-19) salgınının pek çok sektörde olduğu gibi turizm sektörü üzerinde de etkisinin büyük olması beklenmektedir. Salgın sürecinde seyahat etmekten çekinen turistlerin salgın sonrasında da seyahatlerinde yeni beklentiler içerisine girmeleri mümkündür. Turistlerin bu olası beklentileri turizm sektöründe yeni gelişme ve değişimlere neden olacaktır. Turist rehberliği mesleği de bu gelişme ve değişimlerden etkilenecek meslekler arasındadır. Bu nedenle çalışmada Yeni Tip Koronavirüs (Covid-19) salgını sonrası turizmde ve turist rehberliği mesleğinde yaşanacak olası değişimlerin profesyonel turist rehberlerinin bakış açısıyla incelenmesi amaçlanmıştır. Bu amaçla araştırma deseni durum çalışması olarak belirlenmiş ve nitel veri toplama yöntemlerinden açık uçlu soru formu tekniği tercih edilmiştir. Salgının turizm, turist davranışları ve turist rehberliği mesleğine olası etkilerini içeren on adet açık uçlu sorudan oluşan form katılımcılara elektronik posta ile iletilmiştir. Bu yöntemle 109 profesyonel turist rehberine ulaşılmıştır. Turist rehberlerinden elde edilen veriler içerik analizine tabii tutulmuştur. Bulgular neticesinde hijyen, bireysel seyahat, küçük gruplar, sosyal mesafe ve aktif yönetim kodlarının ön plana çıktığı tespit edilmiştir. Bununla birlikte turizm ve turist rehberliği mesleğindeki olası değişimlere ilişkin öngörülerde bulunularak öneriler geliştirilmiştir.

Anahtar Kelimeler: Yeni Tip Koronavirüs (Covid-19) Salgını, Turizm, Turist Rehberliği, Turist Davranışları


Abstract

As in many sectors the Novel Coronavirus Pandemic (Covid-19) is expected to have a major impact on the tourism sector. It is possible for tourists, who are afraid of traveling during the pandemic, to have new expectations after the pandemic. These possible expectations of tourists will cause new developments and changes in tourism sector. The tourist guidance profession is among the professions that will be affected by these developments and changes. For this reason, the aim of this study is to examine the possible changes in tourism and tourist guidance profession after the coronavirus pandemic (Covid-19) from professional tourist guides perspective. For this purpose, open-ended questionnaire technique, which is one of the qualitative data collection methods, was preferred. The form consisting of ten open-ended questions containing possible effects of the pandemic on tourism, tourist behaviors and tourist guidance profession was sent to the participants by e-mail. 109 professional tourist guides were reached by this method. In the findings of the research, the data obtained from 109 tourist guides will be subjected to content analysis. Based on the findings, it is aimed to make predictions about possible changes in tourism and tourist guidance profession. In the analysis results; hygiene, individual travel, small groups, social distance and active management codes have been determined as codes with the highest frequency.

Keywords: Novel Coronavirus (Covid-19) Pandemic, Tourism, Tourist Guidance, Tourist Behavior


Kaynak Göster / Cite This

APA: Türker, A. ve Karaca, K. Ç. (2020). Yeni Tip Koronavirüs ( COVID-19) Salgını Sonrası Turizm ve Turist Rehberliği. Turist Rehberliği Nitel Araştırmalar Dergisi, 1(1): 1-19


Kaynakça / References

Acar, Y. (2020). Yeni Koronavirüs (Covid-19) Salgını ve Turizm Faaliyetlerine Etkisi. Güncel Turizm Araştırmaları Dergisi, 4(1), 7-21.

Akça, M. (2020). COVID-19’un Havacılık Sektörüne Etkisi. Avrasya Sosyal ve Ekonomi Araştırmaları Dergisi, 7(5), 45-64.

Akdu, U., Karakaş, D., Çelik, E., Zurnacı, J. ve Tabu, Ö. (2018). Turizm Rehberliğinde Alan Uzmanlığı Önerisi: Sağlık Turizmi Rehberliği. Turist Rehberliği Dergisi (TURED), 1(2), 124-138

Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, (Salgın Hastalıklar Özel Sayısı), 233-258.

Atay, L. (2020). Covid-19 Salgını ve Turizme Etkileri. Seyahat ve Otel İşletmeciliği Dergisi, 17(1), 168-172.

Aydın, B. ve Doğan, M. (2020). Yeni Koronavirüs (COVID-19) Pandemisinin Turistik Tüketici Davranışları ve Türkiye Turizmi Üzerindeki Etkilerinin Değerlendirilmesi, Pazarlama Teorisi ve Uygulamaları Dergisi, 6 (1), 93-115.

Bağçı, E., Uzun, C., & Bostan, A. (2020). Covid-19 ve Sağlık Turizmi. Journal Of Awareness, 5 (3), 331-348.

Başkale, H. (2016). Nitel Araştırmalarda Geçerlik, Güvenirlik ve Örneklem Büyüklüğünün Belirlenmesi, Dokuz Eylül Üniversitesi Hemşirelik Fakültesi Elektronik Dergisi, 9 (1): 23-28

Baxter, E., & Bowen, D. (2004). Anatomy of Tourism Crisis: Explaining The Effects on Tourism of The UK Foot And Mouth Disease Epidemics of 1967–68 and 2001 With Special Reference To Media Portrayal. International Journal of Tourism Research, 6(4), 263-273.

Beirman, D. (2002). Marketing of Tourism Destinations During A Prolonged Crisis: Israel And The Middle East. Journal of Vacation Marketing, 8(2), 167-176.

Cooper, M. (2006). Japanese Tourism and the SARS Epidemic of 2003. Journal Of Travel & Tourism Marketing, 19 (2-3), 117-131.

Coşkun, R., Altunışık, R., Bayraktaroğlu, S., ve Yıldırım, E. (2015). Sosyal Bilimlerde Araştırma Yöntemleri-SPSS Uygulamalı. (8. Baskı). Sakarya: Sakarya Yayıncılık.

Covid-19 Rehberi (2020). COVID-19 (2019-N Cov Hastalığı) Rehberi (Bilim Kurulu Çalışması) . T.C.

Sağlık Bakanlığı (Erişim Tarihi: 18.09.2020).

Çeti, B. ve Ünlüönen, K. (2019). Salgın Hastalıklar Sebebiyle Oluşan Krizlerin Turizm Sektörü Üzerindeki Etkisinin Değerlendirilmesi. AHBVÜ Turizm Fakültesi Dergisi, 22 (2), 109-128.

Çetin, G. ve Kızılırmak, İ. (2012). Türk Turizminde Kokartlı Turist Rehberlerin Mevcut Durumunun Analizi. Journal of Economics & Administrative Sciences/Afyon Kocatepe Üniversitesi Iktisadi Ve Idari Bilimler Fakültesi Dergisi, 14(2).

Dallaryan, S. (2006). Turizm’de Kriz Yönetimi ve Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyetinde Kriz Yönetiminin Ülke Turizminin Gelişimine Etkileri. Yayımlanmamış Doktora Tezi, İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü İşletme Anabilim, İstanbul.

Dinçer, Ö. (1998). Stratejik Yönetim ve İşletme Politikası, İstanbul: Beta Basımevi

Dombey, O. (2004). The Effects of SARS on the Chinese Tourism Industry. Journal of Vacation Marketing, 10(1), 4-10.

Duran, M. S. ve Acar, M. (2020). Bir Virüsün Dünyaya Ettikleri: Covid-19 Pandemisinin Makroekonomik Etkileri. International Journal of Social and Economic Sciences. 54-67.

Eryılmaz, B. (2020). Türkiye’de Faaliyet Gösteren Otel Zincirlerinin Yeni Tip Koronavirüs (Covid-19) Bilgilendirmeleri. Turizm Akademik Dergisi, 7 (1), 15-27.

Euronews (2020). İspanya Turizmine Covid-19 Darbesi: Yabancı Turist Sayısı Yüzde 98 Düştü.https://tr.euronews.com/2020/08/04/ispanya-turizmine-covid-19-darbesi-yabanc-turist-say-s-yuzde-98-dustu. Erişim Tarihi: 20.09.2020.

Fletcher, J., & Morakabati, Y. (2008). Tourism Activity, Terrorism And Political Instability Within The Commonwealth: The Cases Of Fiji And Kenya. International Journal Of Tourism Research, 10(6), 537-556.

Gössling, S., Scott, D., & Hall, C. M. (2020). Pandemics, Tourism and Global Change: A Rapid Assessment of COVID-19. Journal of Sustainable Tourism, 1-20.

Hacıoğlu, N., Avcıkurt, C., & Köroğlu, A. (2004). Turizmde Kriz Yönetimi ve Otel İşletmelerine Yönelik Bir Uygulama. Amforth Dünya Turizm Forumu, 42-50.

Henderson, J. C. (1999). Tourism Management and the Southeast Asian Economic and Environmental Crisis: A Singapore Perspective. Managing Leisure, 4(2), 107-120.

İbiş, S. (2020). Covid-19 Salgınının Seyahat Acentaları Üzerine Etkisi. Safran Kültür Ve Turizm Araştırmaları Dergisi, 3 (1), 85-98.

Kiper, V. O., Saraç, Ö., Çolak, O. ve Batman, O. (2020). Covid-19 Salgınıyla Oluşan Krizlerin Turizm Faaliyetleri Üzerindeki Etkilerinin Turizm Akademisyenleri Tarafından Değerlendirilmesi. Balıkesir Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 23(43), 527-551.

Köroğlu, Ö., Köroğlu, A. ve Alper, B. (2012). Doğaya Dayalı Gerçekleştirilen Turizm Faaliyetleri İçerisinde Turist Rehberlerinin Rolleri Üzerine Bir İnceleme. KMÜ Sosyal ve Ekonomı̇k Araştırmalar Dergı̇si, 14 (22),131-139

Köşker, H. (2017). Krizlerin Turizm Sektörüne Etkileri Üzerine Bir Araştırma: 2016 yılı Türkiye Örneği.

Akademik Bakış Dergisi (62), s. 216-230.

Kültür ve Turizm Bakanlığı (2020). Ağustos 2020 Sınır Bülteni. https://yigm.ktb.gov.tr/TR-9851/turizm-istatistikleri.html. Erişim Tarihi: 22.09.2020.

McAlleer, M., Huang, B. W., Kuo, H. I., Chen, C. C., & Chang, C. L. (2010). An econometric analysis of SARS and Avian Flu on International Tourist Arrivals to Asia. Environmental Modelling & Software, 25 (1), 100-106.

Mizrachi, I., & Fuchs, G. (2016). Should We Cancel? An Examination of Risk Handling in Travel Social Media Before Visiting Ebola-Free Destinations. Journal of Hospitality and Tourism Management, 28, 59-65.

OECD. (2020, April 15). Tackling Coronavirus (Covid-19) Contributing to a Global Effort. OECD.https://read.oecdilibrary.org/view/?ref=124_1249847uf8nm95se&title=Covid19_Tourism_Policy _Responses. Erişim Tarihi: 18.09.2020.

Özaltın Türker, G. (2015). Covid-19 Salgını Turizm Sektörünü Nasıl Etkiler? Turizm Akademisyenleri Perspektifinden Bir Değerlendirme. International Journal of Social Sciences and Education Research, 6(2), 207-224.

Özçoban, E. (2020). Koronavirüs’ün (Covid-19) Turizm Sektörü Üzerindeki Etkileri ve Türkiye’nin Kırsal Turizm Potansiyeli Üzerine Bir Analiz. Electronic Turkish Studies, 15(4).

Pine, R., & McKercher, B. (2004). The Impact of SARS on Hong Kong’s Tourism Industry. International Journal of Contemporary Hospitality Management, 16: 139–143.

Scott, N., & Laws, E. (2006). Tourism Crises and Disasters: Enhancing Understanding of System Effects. Journal Of Travel & Tourism Marketing, 19 (2-3), 149-158.

Sel, Z. G., Kırlar Can, B., Ertaş, M., & Tütüncü, Ö. (2017). Krizin Kısa Dönemli Yansımalarının Tur izm İşletmelerinin Kriz Yönetimi Uygulamalarına Etkisi. 228-238, 4. Disiplinlerarası Turizm Araştırmaları Kongresi. 9 – 12 Kasım 2017, Kuşadası, Aydın.

Sönmez, S. F., Apostolopoulos, Y., & Tarlow, P. (1999). Tourism in Crisis: Managing The Effects of Terrorism. Journal of Travel Research, 38(1), 13-18.

Sürme, M. (2020). Turizm ve Kovid-19. Ankara: İksad Yayıncılık.

Şahin, İ., & Güzel, F. Ö. (2020). Olumsuz Güncel Gelişmelerin ve Krizlerin Türk Turizmine Etkileri: Profesyonel Turist Rehberlerinin Değerlendirmeleri ve Sektörel Çözüm Önerileri. İstanbul Gelişim Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 7(2), 257-280.

Şen, M. A. (2020). Koronavirüs (Covid-19) Salgınının Türkiye’deki Yemek Firmalarında Oluşturduğu Etkinin Belirlenmesi Üzerine Bir Araştırma. Afet ve Risk Dergisi, 3(1), 89-100.

Tanrıkulu, M. (2020). Covid-19 Gölgesinde Türkiye’de Holistik Turizm ve Kültüre Dönüş. Avrasya Sosyal ve Ekonomi Araştırmaları Dergisi, 7 (5), 406-417.

Tureb (2020). Rehber İstatistikleri. http://tureb.org.tr/tr/RehberIstatistik/ Erişim Tarihi: 17.11.2020 UNWTO (2020). Impact Assessment of the COVID-19 Outbreak on International Tourism.

https://www.unwto.org/impact-assessment-of-the-covid-19-outbreak-on-internationaltourism. Erişim Tarihi: 20.09.2020.

Worldometers (2020). Covid – 19 Coronavirus Pandemic. https://www. worldometers.info/ Coronavirus / Erişim Tarihi: 15.11.2020

Yalçın, S. (2020). Covid-19 Pandemisi ve Alınacak Önlemler. İstanbul: Quintessence Publishing

Yıldırım, A. ve Şimşek, H. (2008). Sosyal Bilimlerde Nitel Araştırma Yöntemleri, Ankara: Seçkin Yayıncılık.

Zeng, B., Carter, R. W., & De Lacy, T. (2005). Short-Term Perturbations and Tourism Effects: The Case of SARS in China. Current Issues in Tourism, 8 (4), 306-322.


Turist Rehberliği Nitel Araştırmalar Dergisi 2020, 1(1): 20-30: Yabancı Ülkelerde Taranan Google Fotoğraflarının Göstergebilim Analizi: Kuşadası Örneği

Yabancı Ülkelerde Taranan Google Fotoğraflarının Göstergebilim Analizi: Kuşadası Örneği

Hakan ATAY

PDF (Göster/Preview)

Özet

Göstergebilim analizi, son yıllarda sosyal bilimler alanında giderek daha önemli bir nitel araştırma yöntemi haline gelmiştir. Bu yöntem temelde bir göstergenin içeriğini (fotoğraf, film, broşür, video vb.) analiz ederek içerdiği anlamı ortaya çıkarmayı amaçlamaktadır. Bu yöntem, tanımlayıcı/pozitivist olmaktan çok fenomenolojik/yorumlayıcı paradigmaya dayanmaktadır. Bu çalışmada Google arama motorunun yabancı ülkelerdeki görsel arama uygulaması ile taranan Kuşadası fotoğraflarının göstergebilim analizi yapılmıştır. Bu bağlamda araştırmada Almanya, Hollanda, Fransa, İngiltere ve Rusya ülkelerinden yapılan aramalarda en üstte yer alan ilk beş görselin analizi yapılmıştır. Veriler orada yaşayan yardımcı araştırmacılar tarafından 21.07.2019 tarihinde elde edilip iletilmiştir. Çalışmanın araştırma sorusu, tıklanma yoğunluğuna bağlı olarak üst sıralarda yer alan bu görsellerde potansiyel turistlerin neyi aradıkları veya neden bu görsellerin üst sıralarda yer aldığıdır. Yapılan içerik analizinde Rusya’daki görsellerin konaklama, dinlenme ve kruvaziyer ulaşımı; İngiltere’deki görsellerin kruvaziyer ulaşımı ve tarihi mekanlar; Fransa’daki görsellerin sakin plajlar ve deniz eğlenceleri; Almanya’daki görsellerin Kuşadası’nı bütünüyle gören ve günbatımı; Hollanda’daki görsellerin Güvercinada ve Kadınlar Denizi içerikli olduğu saptanmıştır. Bu görsellerdeki içerik çerçevesinde, incelenen ülkelerdeki potansiyel turistlere yönelik nasıl bir pazarlama stratejisi geliştirilebileceği tartışılarak turistik işletmelere ve karar vericilere öneriler sunulmuştur.

Anahtar Kelimeler: Göstergebilim Analizi, Google, Kuşadası


Abstract

Semiotics analysis has become an increasingly important qualitative research method in the field of social sciences in recent years. This method basically aims to reveal the meaning it contains by analyzing the content of an indicator (such as photograph, film, brochure, video etc.). This method is based on the phenomenological/interpretive paradigm rather than being a descriptive/positivist. In this study, semiotics analysis of the photos of Kuşadası scanned by the Google search engine’s visual search application in foreign countries was done. In this study, the top five visuals in searches from Germany, Holland, France, England and Russia were analyzed. The data were collected on 21.07.2019 by assistant researchers living in these countries. As a result of the analysis, it has been determined that the visuals are listed in different formats in different countries and the reasons for this are interpreted. In the content analysis, it was determined that the visuals from Russia included accommodation, recreation and cruise transportation; United Kingdom: cruise transportation and historical sites; France: quiet beaches and sea entertainment; Germany: complete Kuşadası and sunset; Netherlands: Pigeon Island and Ladies Beach. Within the framework of the content of these images, suggestions were made to touristic businesses and decision-makers by discussing how to develop a marketing strategy for potential tourists in the countries studied.

Keywords: Semiotics, Google, Kuşadası


Kaynak Göster / Cite This

APA: Atay, H. (2020). Yabancı Ülkelerde Taranan Google Fotoğraflarının Göstergebilim Analizi: Kuşadası Örneği. Turist Rehberliği Nitel Araştırmalar Dergisi, 1(1): 20-30.


Kaynakça / References

Reklam Görsellerinin Analizi. Turizm & Araştırma Dergisi, 5 (2), 65-78.

Chandler, D. (2000). Semiotics for Beginners. Aberystwyth: University of Wales. Chandler, D. (2001). Semiotics: The Basics. KY: Routledge.


Cı̇velek Oruç, C., Türkay, O. (2018). Türkiye Tanıtım Afişlerinin Göstergebilimsel Bir Analizi: Home Of Turkey Afişleri Örneği. The Turkish Online Journal of Design Art and Communication, 8 (2), 312-328.

Çeken, B. Arslan, A. A. (2016). İmgelerin Göstergebilimsel Çözümlenmesi: Film Afişi Örneği. Bayburt Eğitim Fakültesi Dergisi, 11 (2), 507-517.

Çulha, O. (2011). Gösterge Bilim (Semiyotik) Tekniği Kullanılarak Kanada Fotoğraflarının İncelenmesi. Uluslararası Yönetim İktisat ve İşletme Dergisi, 7 (13), 409-424.

Eryılmaz, B., Yücetürk, C. (2017). Yeşil Yıldız Uygulamasını Konu Alan Tv Spotu Üzerine Göstergebilimsel Bir İnceleme. International Journal of Academic Value Studies, 3 (11), 251-263.

Hawkes, T. (1997). Structuralism & Semiotics. KY: Routledge.

Hopkins, J. (1998). Signs of the post‐rural: marketing myths of a symbolic countryside, Geografiska Annaler: Series B, Human Geography, 80 (2), 65-81.

Jenkins, O. H. (2003). Photography and Tourism Brochures: The Circle of Representation. Tourism Geographies, 5 (3), 305-328.

Kecheng, L. (2000). Semiotics in Information Systems Engineering. Cambridge: Cambridge University Press.

Kemp, S. (2020). Digital 2020: October Global Statshot, DataReportal Library, https://datareportal.com/reports/digital-2020-october-global-statshot

Köklü, A. (2016). Türk Tiyatrosu Araştırmaları Alanında Crt Sblaise – İdeogram Tiyatrosu ve “Yerle Gök Arasında Köroğlu”. Sahne ve Müzik, 0 (2), 157-170.

MacCannell, D. (1999). The Tourist: A New Theory of The Leisure Class. California: University of California Press.

Mackay, K. J. (2005). Is a Picture Worth a Thousands Word? Snapshots from Tourism Destination Image Research. Aspects of Tourism: Tourism Development Issues for a Vulnerable Industry (Eds.Julio Aramberri, Richard Butler), Great Britain: Cromwell Press.

Moriarity, S. (2004) Visual Semiotics Theory, Smith, Kenneth L., Jr. (Editor). Handbook of Visual Communication: Theory, Methods, and Media. NJ: Lawrence Erlbaum Associates, Incorporated.

Nelson, V. (2005). Representation and The Images of People, Place and Nature in Grenada’s Tourism. Geografiska Annaler, 87 (2), 131-143.

Öztürk, G., Öncüer, M. E. (2018). Küyerelleşme Kapsamında Türkiye Turizm Tanıtım AfişlerindeSomut Olmayan Kültürel Miras Öğelerinin Kullanımı: Bir Gösterge Bilim Analiz Örneği. Journal of Travel and Tourism Research, 18, 69-95.

Pennington, J. W., Thomsen, R. C. (2010). A semiotic model of destination representations applied to cultural and heritage tourism marketing. Scandinavian Journal of Hospitality and Tourism, 10 (1), 33-53.

T. C. Kültür ve Turizm Bakanlığı, Turizm İstatistikleri 3, 2019 Ocak-Eylül, https://yigm.ktb.gov.tr/Eklenti/67862,turizmistatistikleri2019-306112019pdf.pdf?0

Tepecik, A. (2002), Grafik Sanatlar (Tarih-Tasarım-Teknoloji). Ankara: Detay Sistem Ofset. Uçar, F. (2004), Görsel İletişim ve Grafik Tasarım. İstanbul: İnkılap Kitapevi.


Uzzell, D. (1984). An alternative structuralist approach to the psychology of tourism marketing. Annals of Tourism Research, 11 (1), 79-99.

Yıldırım, A., Şimşek, H. (2018). Sosyal Bilimlerde Nitel Araştırma Yöntemleri. İstanbul: Seçkin Yayıncılık.


Turist Rehberliği Nitel Araştırmalar Dergisi 2020, 1(1): 31-51: Sanal Gerçeklik Uygulamalarının Turizm Rehberliği Bölüm Derslerinde Kullanımına Yönelik Bir Öneri

Sanal Gerçeklik Uygulamalarının Turizm Rehberliği Bölüm Derslerinde Kullanımına Yönelik Bir Öneri

Turan OKUL1

Güntekin ŞİMŞEK2

PDF (Göster/Preview)


Özet

Bu çalışmada, son 10 yılda hızlı bir gelişim gösteren ve (tıp, tarih, sanat, müzik, coğrafya, yabancı dil, spor, astronomi, havacılık vb.) çeşitli alanlarda yoğun bir şekilde eğitim amaçlı kullanılmaya başlayan sanal gerçeklik teknolojilerinin turizm rehberliği eğitimi alanında kullanımı ele alınmıştır. Çalışmada turizm rehberliği bölümlerinde verilen alan derslerinin sanal gerçeklik uygulamalarıyla verilmek istenmesi durumunda bu uygulamaların nasıl kullanılabileceğini ve bu derslerde sanal gerçeklik uygulamalarının düşük maliyetle ve yüksek verimle nasıl uygulanabileceğini belirlemek amaçlanmıştır. Bu amaç doğrultusunda, 3 uzman ile Mayıs – Haziran 2018 döneminde görüşmeler gerçekleştirilmiş ve görüşmelerden elde edilen birincil veriler ile internet üzerinden gerçekleştirilen piyasa araştırmasından elde edilen ikincil veriler analiz edilmiştir. Araştırma sonucunda sanal gerçeklik destekli dersler için hazırlanacak içeriğin 360 derece fotoğraflar ile hazırlanması durumunda videoya göre daha düşük maliyetli olduğu ortaya koyulmuştur. Bununla beraber, webde sunulan ücretsiz hazır içeriklerin kullanılması durumunda daha düşük maliyet ve yüksek verim ile derslerde sanal gerçeklik uygulamalarının kullanılabileceği belirlenmiştir. Ulaşılan bulgulardan hareketle sanal gerçeklik uygulamalarının turizm rehberliği bölümü alan derslerinde kullanımına yönelik bir model önerisi sunulmuştur.

Anahtar Kelimeler: Sanal Gerçeklik, Eğitimde Sanal Gerçeklik, Turizm Rehberliği Eğitiminde Sanal Gerçeklik


Abstract

In this study, the use of virtual reality technologies, which have developed rapidly in the last 10 years and started to be used intensively for educational purposes in various fields (medicine, history, art, music, geography, foreign language, sports, astronomy, aviation, etc.), has been discussed in the field of tourism guiding education. In the study, it was aimed to determine how virtual reality applications can be used in the field lessons of tourism guiding department and how virtual reality applications can be applied in these lessons with low cost and high efficiency. In line with this purpose, primary qualitative data obtained from expert opinions in June-July 2018 and secondary data obtained from market research conducted on the internet were considered. As a result of the research, it has been revealed that the content to be prepared for virtual reality-supported lessons is less costly than video if it is prepared with 360-degree photographs. However, it has been determined that virtual reality applications can be used in lessons with lower cost and higher efficiency if free ready-to-use content offered on the web is used. Based on the findings, a model proposal is presented for the application of virtual reality technologies in the field lessons of the tourism guiding department with low cost and high efficiency.

Keywords: Virtual Reality, Virtual Reality in Education, Virtual Reality in Tourism Guiding Education


Kaynak Göster / Cite This

APA: Okul, T. ve Şimşek, G. (2020). Sanal Gerçeklik Uygulamalarının Turizm Rehberliği Bölüm Derslerinde Kullanımına Yönelik Bir Öneri. Turist Rehberliği Nitel Araştırmalar Dergisi, 1(1): 31-51.


Kaynakça / References

Aydın Adnan Menderes Üniversitesi Turizm Fakültesi, (2020). Turizm Rehberliği Bölüm Dersleri,https://akademik.adu.edu.tr/fakulte/turizm/?brm=4502&yk=365795&s=dersler, Erişim Tarihi: 22.12.2020

Aiello, P., D’Elia, F., Di Tore, S., & Sibilio, M. (2012). A Constructivist Approach to Virtual Reality for Experiential Learning. E-Learning and Digital Media, 9(3), 317-324.

Argyriou, L., Economou, D., & Bouki, V. (2020). Design Methodology for 360 Immersive Video Applications: The Case Study of A Cultural Heritage Virtual Tour. Personal and Ubiquitous Computing, 24, 843–859. https://doi.org/10.1007/s00779-020-01373-8

Ausburn, L. J., Martens, J., Baukal Jr, C. E., Agnew, I., Dionne, R., & Ausburn, F. B. (2019). User Characteristics, Trait vs. State Immersion and Presence in A First-Person Virtual World. Journal For Virtual Worlds Research, 12(3).

Barfield, W., Zeltzer, D., Sheridan, T., & Slater, M. (1995). Presence and Performance within Virtual Environments. Virtual Environments and Advanced Interface Design, 473-513.

Barker, P. (1993). Virtual Reality: Theoretical Basis, Practical Applications. ALT-J, 1(1): 15-25.

Berkman M.I. ve Akan E. (2019). Presence and Immersion in Virtual Reality. In: Lee N. (eds) Encyclopedia of Computer Graphics and Games. Springer, Cham. https://doi.org/10.1007/978-3-319- 08234-9_162-1

Boas, Y. A. G. V. (2013). Overview of Virtual Reality Technologies. In Interactive Multimedia Conference (Vol. 2013, August).

Bowman, D. A., & McMahan, R. P. (2007). Virtual Reality: How Much Immersion is Enough?. Computer,
40(7), 36-43.

Büyüköztürk, Ş., Kılıç Çakmak, E., Akgün, Ö. E., Karadeniz, Ş. ve Demirel, F. (2016). Bilimsel Araştırma Yöntemleri, Pegem Akademi, Ankara

Byrne, C., & Furness, T. A. (1994). Virtual Reality and Education. In Exploring a new partnership: Children, Teachers and Technology, 181-189.

Bystrom, K. E., Barfield, W., & Hendrix, C. (1999). A Conceptual Model of The Sense of Presence in Virtual Environments. Presence: Teleoperators & Virtual Environments, 8(2), 241-244.

Castelvecchi, D., (2016). Low-Cost Headsets Boost Virtual Reality’s Lab Appeal, https://www.nature.com/news/low-cost-headsets-boost-virtual-reality-s-lab-appeal-1.19881, Erişim Tarihi: 27.10.2020

Checa, D., & Bustillo, A. (2020). Advantages and Limits of Virtual Reality in Learning Processes: Briviesca in The Fifteenth Century. Virtual Reality, 24(1): 151-161.

Chen, C. (2003). A Constructivist Approach to Teaching: Implications in Teaching Computer Networking Implications in Teaching Computer Networking. Information Technology, Learning, and Performance Journal, 21(2): 17.

Chen, Y. F., & Mo, H. E. (2014). Users’ Perspectives on Tour-Guide Training Courses Using 3D Tourist Sites. Australasian Journal of Educational Technology, 30(1), 80-91.

Chen, X., & Gao, Y. (2019). Application and Innovation of Using Virtual Reality in Art Education. 9th International Conference on Education and Management (ICEM 2019), 779-784, Francis Academic Press, UK. DOI: 10.25236/icem.2019.150

Chiao, H. M., Chen, Y. L., & Huang, W. H. (2018). Examining The Usability of An Online Virtual Tour- Guiding Platform for Cultural Tourism Education. Journal of Hospitality, Leisure, Sport & Tourism Education, 23, 29-38.

Christou, C. (2010). Virtual Reality in Education. In Affective, interactive and cognitive methods for e- learning design: creating an optimal education experience, 228-243. IGI Global.

Cruz-Neira, C., Sandin, D. J., DeFanti, T. A., Kenyon, R. V., & Hart, J. C. (1992). The CAVE: Audio Visual Experience Automatic Virtual Environment. Communications of the ACM, 35(6): 64-73.

Cummings, J. J., & Bailenson, J. N. (2016). How Immersive is Enough? A Meta-Analysis of The Effect of Immersive Technology on User Presence. Media Psychology, 19(2), 272-309.

Dede, C. (1995). The Evolution of Constructivist Learning Environments: Immersion in Distributed, Virtual Worlds. Educational Technology, 35(5), 46-52

Diemer, J., Alpers, G.W., Peperkorn, H.M., Shiban, Y. & Mühlberger, A. (2015), The Impact of Perception and Presence on Emotional Reactions: A Review of Research in Virtual Reality, Frontiers in Psychology, 6: 26.

Fonseca, D., Navarro, I., de Renteria, I., Moreira, F., Ferrer, Á., & de Reina, O. (2018). Assessment of Wearable Virtual Reality Technology for Visiting World Heritage Buildings: An Educational Approach. Journal of Educational Computing Research, 56(6), 940-973.

Freina, L., & Canessa, A. (2015). Immersive vs Desktop Virtual Reality in Game Based Learning.
Proceedings of 9th European Conference on Games Based Learning ECGBL-2015, 195-202.

Google for Education, (2020), Expeditions’la Derslerinize Hayat Verin, https://edu.google.com/products/vr-ar/expeditions/, Erişim Tarihi: 07.12.2020

Google Support, (2020), Expeditions Nedir?, https://support.google.com/edu/expeditions/ answer/6335093?hl=tr, Erişim Tarihi: 07.12.2020

Guoliang, Z., & Guolin, Z. (2013). Research and Implementation of Virtual Tour Training System Based on Virtools. Computer Modelling & New Technologies. 17(5B), 68-70.

Gutiérrez, M., Vexo, F., & Thalmann, D. (2008). Stepping into Virtual Reality. Springer Science & Business Media.

Guttentag, D.A. (2010), Virtual Reality: Applications and Implications for Tourism, Tourism Management, 31(5), 637-651.

Harris, S., Kemmerling, R., & North, M. (2002). Brief Virtual Reality Therapy for Public Speaking Anxiety. CyberPsychology & Behavior, 5(6), 543–550.

Hedberg, J., & Alexander, S. (1994). Virtual Reality in Education: Defining Researchable Issues.
Educational Media International, 31(4), 214-220.

Heilig, M. L. (1962). U.S. Patent No. 3,050,870. Washington, DC: U.S. Patent and Trademark Office.

Helsel, S. (1992). Virtual Reality and Education. Educational Technology, 32(5), 38-42.

Huang, H. M., Rauch, U., & Liaw, S. S. (2010). Investigating Learners’ Attitudes Toward Virtual Reality Learning Environments: Based On A Constructivist Approach. Computers & Education, 55(3), 1171- 1182.

Ianneo, W. (2017). Virtual Reality Calendar Tour Guide. Technical Disclosure Commons, Defensive Publication Series, http://www.tdcommons.org/dpubs_series/724

Innocenti, E. D., Geronazzo, M., Vescovi, D., Nordahl, R., Serafin, S., Ludovico, L. A., & Avanzini, F. (2019). Mobile Virtual Reality for Musical Genre Learning in Primary Education. Computers & Education, 139, 102-117.

Jensen, L., & Konradsen, F. (2018). A Review of The Use of Virtual Reality Head-Mounted Displays in Education and Training. Education and Information Technologies, 23(4), 1515-1529.

Jonassen, D. H., (1994). Thinking Technology: Toward a Constructivist Design Model, Educational Technology, 34(4): 34-37.

Kaleci, D., Tepe, T., ve Tüzün, H. (2017). Üç Boyutlu Sanal Gerçeklik Ortamlarındaki Deneyimlere İlişkin Kullanıcı Görüşleri. Turkiye Sosyal Arastirmalar Dergisi, 21(3), 669-689.

King, D., Tee, S., Falconer, L., Angell, C., Holley, D., & Mills, A. (2018). Virtual Health Education: Scaling Practice to Transform Student Learning: Using Virtual Reality Learning Environments in Healthcare Education to Bridge The Theory/Practice Gap and Improve Patient Safety. Nurse Education Today, 71, 7-9. doi.org/10.1016/j.nedt.2018.08.002

Kozak, M. (2014). Bilimsel Araştırma: Tasarım, Yazım ve Yayım Teknikleri. Detay Yayıncılık. Ankara

Kyaw, B. M., Saxena, N., Posadzki, P., Vseteckova, J., Nikolaou, C. K., George, P. P., … & Car, L. T. (2019). Virtual reality for Health Professions Education: Systematic Review and Meta-Analysis by The Digital Health Education Collaboration. Journal of Medical Internet Research, 21(1), e12959.

Lacrãmã, D. L., & Fera, D. (2007). Virtual Reality, Annals Computer Science Series, 5(1)

LaValle S. M., (2019), Virtual Reality, Cambridge University Press, [http://vr.cs.uiuc.edu/vrbookbig.pdf]

Lee, G. A., Dünser, A., Nassani, A., & Billinghurst, M. (2013). AntarcticAR: An Outdoor AR Experience of a Virtual Tour to Antarctica. IEEE International Symposium on Mixed and Augmented Reality-Arts, Media, and Humanities (ISMAR-AMH), 29-38.

Loftin, R. B., Engleberg, M., & Benedetti, R. (1993, October). Applying Virtual Reality in Education: A Prototypical Virtual Physics Laboratory. In Proceedings of 1993 IEEE Research Properties in Virtual Reality Symposium, 67-74

Lv, Z., & Li, X. (2015). Virtual Reality Assistant Technology for Learning Primary Geography. International Conference on Web-Based Learning, 31-40. Springer, Cham.

Lv, Z., Li, X., & Li, W. (2017). Virtual Reality Geographical Interactive Scene Semantics Research for Immersive Geography Learning. Neurocomputing, 254, 71-78.

Makransky, G., & Lilleholt, L. (2018). A Structural Equation Modeling Investigation of The Emotional Value of Immersive Virtual Reality in Education. Educational Technology Research and Development, 66(5), 1141-1164.

Moore, P. (1995). Learning and Teaching in Virtual Worlds: Implications of Virtual Reality for Education.
Australasian Journal of Educational Technology, 11(2).

Morgan, C. L. (2009). (Re) building Çatalhöyük: Changing Virtual Reality in Archaeology.
Archaeologies, 5(3), 468.

Moro, S., Rita, P., Ramos, P., & Esmerado, J. (2018). Analysing Recent Augmented and Virtual Reality Developments in Tourism. Journal of Hospitality and Tourism Technology, 10(4), 571-586, Doi: 10.1108/jhtt-07-2018-0059

Mujber, T. S., Szecsi, T., & Hashmi, M. S. (2004). Virtual Reality Applications in Manufacturing Process Simulation. Journal of Materials Processing Technology, 155, 1834-1838.

Na, L., & Weihua, H. (2012). Virtual Reality Applications in Simulated Course for Tour Guides. 7th International Conference on Computer Science & Education (ICCSE). 1672-1674. Melbourne, Australia

Nagata, H., Mikami, D., Miyashita, H., Wakayama, K., & Takada, H. (2017). Virtual Reality Technologies in Telecommunication Services. Journal of Information Processing, 25, 142-152.

Okul, T. (2016). Sanal Organizasyonlar: Kuşadası’ndaki Seyahat İşletmesi Yöneticileri Üzerine Bir Değerlendirme, Adnan Menderes Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü Turizm İşletmeciliği ABD Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi.

Osberg, K. M. (1993). Virtual Reality and Education: A Look at Both Sides of The Sword. Seattle, WA: Human Interface Technology Laboratory Technical Report.

Pantelidis, V. S. (2010). Reasons to Use Virtual Reality in Education and Training Courses and A Model to Determine When to Use Virtual Reality. Themes in Science and Technology Education, 2(1-2), 59-70.

Parmaxi, A. (2020). Virtual Reality in Language Learning: A Systematic Review and Implications for Research and Practice. Interactive Learning Environments, 1-13. DOI: 10.1080/10494820.2020.1765392

Pengshun, Z. (2013). Design of Virtual Reality Guide Training Room Based on The Modern Education Technology. (Eds. Li, S., Jin, Q., Jiang, X., & Park, J. J.) In Frontier and Future Development of Information Technology in Medicine and Education, 1221-1227. Springer, Dordrecht.

Parong, J., Pollard, K. A., Files, B. T., Oiknine, A. H., Sinatra, A. M., Moss, J. D. & Khooshabeh, P. (2020). The Mediating Role of Presence Differs Across Types of Spatial Learning in Immersive Technologies. Computers in Human Behavior, 107, 106-290.

Punch, K. F. (2014). Sosyal Araştırmalara Giriş Nicel ve Nitel Yaklaşımlar, (Çev. Bayrak, D., Arslan, H. B., ve Akyüz, Z.), Siyasal Kitabevi, Ankara.

Psotka, J. (1995). Immersive Training Systems: Virtual Reality and Education and Training. Instructional Science, 23(5-6), 405-431.

Resmî Gazete, (2014). Turist Rehberliği Meslek Yönetmeliği,
https://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2014/12/20141226-25.htm, Erişim Tarihi: 05.12.2020

Roussou, M., & Slater, M. (2017). Comparison of The Effect of Interactive Versus Passive Virtual Reality Learning Activities in Evoking and Sustaining Conceptual Change. IEEE Transactions on Emerging Topics in Computing. 233-244, Doi: 10.1109/TETC.2017.2737983

Sheridan, T. B. (1992). Musings on Telepresence and Virtual Presence. Presence: Teleoperators and Virtual Environments, 1(1), 120-125.

Sherman, W. R., & Craig, A. B. (2018). Understanding Virtual Reality: Interface, Application, And Design. Morgan Kaufmann.

Sim, C. Y. (2018), Virtual Tour Guide Software, BCS (Hons) Computer Science Faculty of Information and Communication Technology (Perak Campus), UTAR

Shorey, S., Ang, E., Ng, E. D., Yap, J., Lau, L. S. T., & Chui, C. K. (2020). Communication Skills Training Using Virtual Reality: A Descriptive Qualitative Study. Nurse Education Today, 94, 104592. doi.org/10.1016/j.nedt.2020.104592

Slater, M., & Usoh, M. (1993). Presence in Immersive Virtual Environments. In Proceedings of IEEE Virtual Reality Annual International Symposium, 90-96, IEEE.

Slater, M., & Wilbur, S. (1997). A Framework for Immersive Virtual Environments (FIVE): Speculations on The Role of Presence in Virtual Environments. Presence: Teleoperators & Virtual Environments, 6(6), 603-616.

Slater, M. (2018). Immersion and The Illusion of Presence in Virtual Reality. British Journal of Psychology, 109(3), 431-433.

Slator, B. M., Clark, J. T., Landrum, J., Bergstrom, A., Hawley, J., Johnston, E., & Fisher, S. (2001). Teaching with Immersive Virtual Archaeology. Proceedings Seventh International Conference on Virtual Systems and Multimedia, 253-262.

Stojšić, I., Džigurski, A. I., Maričić, O., Bibić, L. I., & Vučković, S. Đ. (2016). Possible Application of Virtual Reality in Geography Teaching. Journal of Subject Didactics, 1(2), 83-96.

Symonenko, S., Zaitseva, N., Osadchyi, V., Osadcha, K., & Shmeltser, E. (2020). Virtual Reality in Foreign Language Training at Higher Educational Institutions. 37-49, http://ds.knu.edu.ua/jspui/handle/123456789/2197, Erişim Tarihi: 22.12.2020

Şimşek, G. (2012). Turizm Rehberliği Eğitiminde Teknoloji İvmesi: Etkileşimli Sanal Ortam. Turizm Eğitimi Konferansı-Tebliğler 17-19 Ekim 2012 Ankara Bildiri Kitabı, 426-434.

Şimşek, İ., ve Can, T. (2019). Yüksek Öğretimde Sanal Gerçeklik Kullanımı ile İlgili Yapılan Araştırmalara Yönelik İçerik Analizi. Folklor/Edebiyat, 25(97), 77-90.

Tschirschwitz, F., Richerzhagen, C., Przybilla, H. J., & Kersten, T. P. (2019). Duisburg 1566: Transferring A Historic 3d City Model from Google Earth into A Virtual Reality Application. PFG–Journal of Photogrammetry, Remote Sensing and Geoinformation Science, 87(1-2), 47-56.

van Dam, A., Forsberg, A. S., Laidlaw, D. H., LaViola, J. J., & Simpson, R. M. (2000). Immersive VR for Scientific Visualization: A Progress Report. IEEE Computer Graphics and Applications, 20(6), 26-52.

Vesisenaho, M., Juntunen, M., Häkkinen, P., Pöysä-Tarhonen, J., Fagerlund, J., Miakush, I., & Parviainen,
T. (2019). Virtual Reality in Education: Focus on The Role of Emotions and Physiological Reactivity.
Journal of Virtual Worlds Research, 12(1).

Vidal, C. A., dos Santos, E. M., Júnior, A. J. M. L., Almendra, C. C., & Borges, V. M. C. (2003). A Tour Guide Course Using Collaborative Virtual Environments. In Brazilian Symposium on Computers in Education (Simpósio Brasileiro de Informática na Educação-SBIE) 1(1), 625-634.

von Glasersfeld, E. (1996). Introduction: Aspects of Constructivism. In C. T. Fosnot (Ed.). Constructivism: Theory, perspectives, and practice, 3-7. New York: Teacher College Press.

Wang, L., & Wang, L. (2019). Design and Implementation of Three-Dimensional Virtual Tour Guide Training System Based on Unity3D. In 2019 International Conference on Communications, Information System and Computer Engineering (CISCE). 203-205.

Wickens, C. D. (1992). Virtual Reality and Education. In [Proceedings] 1992 IEEE International Conference on Systems, Man, and Cybernetics, 842-847

Winn, W. (1993). A Conceptual Basis for Educational Applications of Virtual Reality (Technical Report TR-93-9). Seattle, Washington: Human Interface Technology Laboratory, University of Washington. Retrieved from http://www.hitl.washington.edu/publications/r-93-9/

Yoon, S. (2010). Virtual Reality in Art Education. Virginia Commonwealth University VCU Scholars Compass, Richmond Virginia, https://scholarscompass.vcu.edu/cgi/view content.cgi?article=3020&context=etd, Erişim Tarihi: 22.12.2020

Yükseköğretim Kurulu, (2019). YÖK’ün “Yükseköğretimde Dijital Dönüşüm Projesi’nde İmzalar Atıldı,
18 Şubat 2019/Ağrı, https://www.yok.gov.tr/Sayfalar/Haberler/agri-dijital-donusum-tanitim- toplantisi.aspx, Erişim Tarihi: 26.10.2020

Yükseköğretim Kurulu, (2020). “YÖK Sanal Laboratuvar Projesi’nin Tanıtımı Yapıldı. Üniversite Öğrencileri, “YÖK Sanal Laboratuvarı” ile Dijital Ortamda Deney İmkânına Kavuşuyor 21 Ekim 2020/Ankara, https://www.yok.gov.tr/Sayfalar/Haberler/2020/yok-sanal-laboratuvar-projesi- tanitildi.aspx, Erişim Tarihi: 26.10.2020

http://3dmekanlar.com/, Erişim Tarihi: 12.12.2020 https://www.360tr.com/, Erişim Tarihi: 12.12.2020 https://artsandculture.google.com/, Erişim Tarihi: 12.12.2020


Turist Rehberliği Nitel Araştırmalar Dergisi 2020, 1(1): 52-65: Turist Rehberlerinin Turist Rehberliği Alanında Yayınlanan Akademik Çalışmalara Karşı Tutumu

Turist Rehberlerinin Turist Rehberliği Alanında Yayınlanan Akademik
Çalışmalara Karşı Tutumu

Tolga Fahri ÇAKMAK

PDF (Göster/Preview)

Özet
Bu çalışmanın amacı turist rehberlerinin, turist rehberliği alanında gerçekleştirilen bilimsel çalışmalara karşı bakış açılarının belirlenmesidir. Çalışmada nitel araştırma yöntemleri kullanılmıştır. Veriler odak grup görüşmesi tekniği ile elde edilmiştir. Çalışmanın katılımcıları, yoğunluk örneklemesine göre oluşturulmuş, katılımcılara kartopu örneklem
yöntemi ile ulaşılmıştır. Sekizer kişilik iki ayrı grup toplanmıştır. İlk grupta yer alan turist rehberlerinin eğitim derecesi lisans, ikinci grupta yer alan turist rehberlerinin eğitim derecesi ise lisansüstüdür. Çalışma Yapılan görüşmelerde elde edilen verilerin analizinde betimsel analiz yöntemi uygulanmıştır. Çalışma sonucunda, turist rehberliği alanında yapılan
çalışmaların yöntemleri konusunda, lisans eğitim seviyesindeki turist rehberlerinin görüşme ve gözlem tekniğini anket tekniği yerine daha fazla tercih ettikleri görülmüştür. Yüksek lisans mezunu turist rehberlerinde, turizm işletmeciliği alanında yüksek lisans yapmış katılımcılar anket tekniğini daha fazla desteklerken diğer alanlarda yüksek lisans yapan
turist rehberleri görüşme ve gözlem tekniklerine daha olumlu baktıklarını belirtmişlerdir. Her iki grupta da turist rehberliği alanında yapılan akademik çalışmalarda, meslek sorunlarına yeterince çözüm üretilmediği, araştırmayı yapanların mesleğe dair kısıtlı bilgiye sahip oldukları, çok fazla aynı içerikli konuların çalışıldığı ve meslek odalarının akademik araştırmalara doğru şekilde destek olmadıkları sonuçlarına ulaşılmıştır. Çalışma turist rehberliği alanında çalışma yapan araştırmacılara çeşitli önerilerde bulunarak tamamlanmıştır.
Anahtar Kelimeler: Turist Rehberliği, Akademik Çalışma, Turizm


Abstract
The aim of this study is to determine the perspectives of tourist guides on scientific studies in the field of tourist guidance. Qualitative research methods were used in the study. The data were obtained by focus group interview technique. The participant group, which was formed according to the density sampling, was reached with the snowball sampling method.
Focus group interviews were conducted with two separate groups of eight people each. The education degree of the tourist guides in the first group is undergraduate, and the education degree of the tourist guides in the second group is graduate. Descriptive analysis method was used in the analysis of the data obtained from the interviews. As a result of the study, it
was seen that the undergraduate tourist guides preferred the interview and observation technique more for the purpose of the survey technique in terms of the methods of the studies in the field of tourist guidance. In the postgraduate tourist guides, the participants with a master’s degree in tourism management stated that they supported the survey technique
more, while the tourist guides who had a master’s degree in other fields stated that they had a more positive view of interview and observation techniques. In the academic studies conducted in the field of tourist guidance in both groups, it was concluded that there were not enough solutions to occupational problems, the researchers had limited knowledge
about the profession, too many subjects with the same content were studied, and professional chambers did not properly support academic research. The study was completed by making various suggestions to researchers working in the field of tourist guidance.
Keywords: Tourist Guidance, Academic Study, Tourism


Kaynak Göster / Cite This

APA: Çakmak, T. F. (2020). Turist Rehberlerinin Turist Rehberliği Alanında Yayınlanan Akademik Çalışmalara Karşı Tutumu. Turist Rehberliği Nitel Araştırmalar Dergisi, 1(1): 52-65.


Kaynakça / References

Acar, V. (2018). Uluslararası Turistlerin Davranışlarının İncelenmesi, Türkiye’de Rehberli Turlara Katılan Turistler Üzerine Bir Araştırma, (yayınlanmamış doktora tezi), Aydın Adnan Menderes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.


Akpınar, A. (2020) Turist Rehberliğinde Uzmanlaşma ve Verilen Uzmanlık Eğitimlerinin Analizi, (yayınlanmamış yüksek lisans tezi) Ege Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İzmir.


Aşkın, S. (2020). Turist Rehberliği Lisans Eğitiminin Akademisyenler, Turist Rehberleri ve Lisans Bölümü Öğrencilerinin Bakış Açısı ile Değerlendirilmesi: Karşılaştırmalı bir Analiz. (yayınlanmamış yüksek lisans tezi) Hacı Bayram Veli Üniversitesi Lisansüstü Eğitim Enstitüsü: Ankara


Batman, O. Yıldırgan, R. ve Demirtaş, N. (2001) Turizm Rehberliği, İstanbul: Değişim Yayınları


Bilim, Y. (2015) Görüşme Tekniği, içinde: Bilimsel Araştırma Yöntemleri, İçinde: Bilimsel Araştırma Yöntemleri, (Edit: Yüksel, A., Yanık, A., ve Ayazlar, R. A. ) Ankara: Seçkin Yayıncılık


Corbin, J. Ve Straus, A. (2015). Basics of Qualitative Research, America: Sage Publictions, 4.th Edition


Creswell, J. W. (2013). Research Design: Qualitative, Quantitative, And Mixed Methods Approaches. New York: Sage


Çakmak, T. F. (2019). Yasa Dışı Rehberlik Faaliyetlerinin İçerik Analizi Yoluyla İncelenmesi: İstanbul Rehberler Odası Örneği, Turizm Akademik Dergisi, 6 (2), 31-41.


Çakmak, T. F. (2018). Turist Rehberliğinin Açmazları, İçinde: Turist Rehberliği, Edt: Eser, S., Şahin, S., Çakıcı, C., Ankara: Detay


Çapar, G. Toksöz, D. Dönmez, B. (2018). Turizm Rehberliği Alanında Yapılan Akademik Çalışmaların İncelenmesi, Turist Rehberliği Dergisi, 1(2), 57-73.


Çetin, G. & Kızılırmak, İ. (2012). Türk Turizminde Kokartlı Turist Rehberlerinin Mevcut Durumunun Analizi, Afyon Kocatepe Üniversitesi İİBF Dergisi, 14(2), 307-318.


Çimrin, H. (1995). Turizm ve Turist Rehberliğinin A, B, C’si. Antalya: Akdeniz Kitapevi.


Eker, N. Ve Zengin, B. (2016). Turist Rehberliği Eğitiminin Değerlendirilmesi: Profesyonel Turist Rehberleri Üzerine Bir Uygulama, Eğitim ve Öğretim Araştırmaları Dergisi, 5(4):65-74


Eser, S. ve Şahin, S. (2020). Turist Rehberliği Mesleğinde Yaşanan Güncel Sorunlar Üzerine Bir İnceleme, Türk Turizm Araştırmaları Dergisi, 4(2): 1344-1355.

Flick, U. (2014). An Introduction To Qualitative Research. New York: Sage


Güzel, F. Ö., Türker, A. ve Şahin, İ. (2014). Profesyonel Turist Rehberlerinin Algıladıkları Mesleki Engelleri Belirlemeye Yönelik Bir Araştırma. Gazi Üniversitesi Turizm Fakültesi Dergisi, 2 (2014):173 – 190.


Holloway, J. C. (1981). “The Guided Tour: A Sociological Approach”, Annals of Tourism Research, 8(3): 377-402.


Kırcı Tekeli, E. (2020). Mükemmeliyetçiliğin Problem Çözme Becerisine Etkisinde Duygusal Zekânın Aracı Rolü: Turist Rehberlerine Yönelik Bir Uygulama, (yayınlanmamış doktora tezi) Nevşehir Hacı Bektaş Veli Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.


Kozak, M. (2014) Bilimsel Araştırma: Tasarım, Yazım ve Yayım Teknikleri, Ankara: Detay Yayıncılık


Köz, S. (2020) Rehber Akademisyenlerin Rehberlikten Akademiye Geçme Motivasyonları ve İş Doyumu, (basılmamış yüksek lisans tezi), Kastamonu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü


Merriam, S. B. (2009) Qualitative Research, A Guide to Design and Implementation, Third Edition, CA, John & Wiley.


OSYM, (2020). 2020- Yükseköğretim Programları ve Kontenjanları Kılavuzu,
https://www.osym.gov.tr/TR,19431/2020-yuksekogretim-kurumlari-sinavi-yks-yuksekogre timprogramlari-ve-kontenjanlari-kilavuzu.html (Erişim Tarihi 09.11.2020)


Özsoy, A. ve Çokal, Z. (2018). Türkiye’de Yayınlanan Turist Rehberliği Alanında Yayımlanmış Lisansüstü Tezlerin Bibliyometrik Analizi (1989-2018). 2nd International EMI Entrepreneurship & Social Sciences Congress, 9-11 Kasım 2018, Kapadokya


Patton, M. Q. (2018). Nitel Araştırma ve Değerlendirme Yöntemleri, Ankara: Pegem Yayıncılık


Shapley, R. (2006). Travel and Tourism, London: Sage
Silverman, D. (2013). Doing Qualitative Research: A Practical Handbook. New York: Sage


Şahin, S. ve Acun, A. (2015). Turist Rehberliği Alanının Bibliyometrik Profili (Ulusal Turizm Kongreleri Bildirileri). Balıkesir Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 18(34): 213-234


Tracy, J. S. (2020). Qualitative Research Methods (2. Edition), USA: Wiley Blackwell.


TUREB, (2020). Rehber İstatistikleri, http://tureb.org.tr/tr/RehberIstatistik/ (Erişim Tarihi 09.11.2020)


TUADER, (2020). YKS Yerleştirme İstatistikleri, https://tuader.org/2019/09/11/2019-yks-turizmyerlestirme-istatistikleri/ (Erişim Tarihi 10.11.2020)


WFTGA, (2020) What is tour guide?, http://www.wftga.org/tourist-guiding/what-tourist-guide (Erişim Tarihi 10.11.2020)


Yıldırım, A. ve Şimşek, H. (2016). Sosyal Bilimlerde Nitel Araştırma Yöntemleri (11. Baskı), Ankara: Seçkin Yayıncılık


Walker, R., ve Walker, T. (2010), Tourism: Concepts and Practices. England: Pearson.


Zenin, B. Atasoy, B. (2020). Turizm Rehberliği Alanında Yapılan Lisansüstü Tezlerin Bibliyometrik Çerçevesi, Alanya Akademik Dergisi, 4(3): 975-992


Turist Rehberliği Nitel Araştırmalar Dergisi 2020,1(1): 66-78: Doğa Rehberliğinde Bir Nefes Bolu’nun Yürüyüş Yolları

Doğa Rehberliğine Bir Nefes: Bolu’nun Yürüyüş Yolları

Alperen KÖK1
Doç. Dr Hande AKYURT KURNAZ2
PDF (Göster/Preview)

Özet
Doğa turizmi çevreye olan bilincin artması ve çevre korumasının yayılması ile birlikle tercih edilen bir turizm çeşidi olmuştur. Yürüyüş yollarının varlığı doğa turizminin önemli öğeleri arasında olmaktadır. Son yıllarda turist rehberliğinde uzmanlaşma konuları içerisinde yürüyüş yolları da yer almaktadır. Bolu sahip olduğu iklim elverişliliği, yayla açısından zengin çekiciliği ve doğal kaynakları ile doğa turizmi açısından belirli merkezler arasındadır. Ayrıca birbirinden farklı zorluk derecelerine sahip yürüyüş yollarına da ev sahipliği yapmaktadır. Yapılan bu çalışmanın amacı doğa turizmi kapsamında Bolu’nun sahip olduğu yürüyüş rotalarını belirlemektir. Araştırmanın deseni durum çalışması olarak belirlenmiştir. Yürüyüş yolları konusunda ayrıntılı bilgi edinmek amacı ile doküman analizi kullanılmıştır. Yapılan çalışmanın sonucunda Bolu’nun yürüyüş yolları konusunda önemli bir kaynak destinasyon olduğu, yeni rotaların
meydana getirilebileceği ve tanıtım sayesinde Bolu’nun yürüyüş yollarının rağbet göreceği belirlenmiştir. Ayrıca yapılan bu çalışma bölge kalkınması, bölge tanıtımının yapılması, rehberlikte uzmanlaşma ve yeni yürüyüş yollarının kazandırılması açısından önem taşımaktadır. Hem seyahat acenteleri açısından hem turist rehberliğinde uzmanlaşma açısından öneriler sunulacaktır.


Anahtar Kelimeler: Doğa Turları, Doğa Turu Rehberliği, Yürüyüş Yolları, Bolu


Abstract
Nature tourism has become a preferred type of tourism with the increased awareness of the environment and the spread of environmental protection. The existence of walking paths is among the important elements of nature tourism. In recent years, there are walking routes among the subjects of specialization in tourist guidance. Bolu is among the specific centers in terms of nature tourism with its climate suitability, rich attraction in terms of plateaus and natural resources. It also hosts walking paths with different difficulty levels. The purpose of this study is to determine the walking routes Bolu has within the scope of nature tourism. The design of the research was determined as a case study. Document analysis was used to obtain detailed information about the walking paths. As a result of the study, it has been determined that Bolu is an important source destination in terms of walking paths, new routes can be created and Bolu’s walking paths will be popular with the promotion. In addition, this study is important for the development of the region, promotion of the region, specialization in guidance and gaining new walking paths. Suggestions will be presented for both travel agencies and specialization in tourist guidance.

Keywords: Nature Tours, Nature Tour Guidance, Hiking Trails, Bolu


Kaynak Göster / Cite This

APA: Kök, A. ve Akyurt Kurnaz, H. (2020). Doğa Rehberliği’ne Bir Nefes: Bolu’nun Yürüyüş Yolları Turist Rehberliği Nitel Araştırmalar Dergisi, 1(1): 66-78.


Kaynakça / References

Akyurt Kurnaz, H. (2020). Bolu Turizm Potansiyelinin Turist Rehberleri Açısından Değerlendirilmesi, Journal of Tourism and Gastronomy Studies, 8(1): 523-537.Ap, J. ve Wong, K. K. F. (2001). Case Study on Tour Guiding: Professionalism, Issues and Problems. Tourism Management, 22: 551-563.

Arslan, E. (2019). Burdur’da Doğa Turizmi İle İlişkili Alternatif Rotaların Belirlenmesi, lnternational Journal of Geography and Geography Education, (40): 332-346.

Atauni. (2020). Nitel Araştırma Desenleri. http://acikders.atauni.edu.tr/pluginfile.php/77629/ mod_resource/content/0/SEC.pdf. adresinden 1.12.2020 tarihinde temin edilmiştir.

Balmford, A., Beresford, J., Green, J., Naidoo,R., Walpole, M. ve Manica, A. (2009). A Global Perspective on Trends in Nature-Based Tourism. https://journals.plos.org/plosbiology/ article?id=10.1371/journal.pbio.1000144 adresinden 28.10.2020 tarihinde temin edilmiştir.

Balmford, A., Green, J. M. H., Anderson, M., Beresford, J., Huang, C., Naidoo, R., Walpole, M. ve Manica, A. (2015). Walk On The Wild Side: Estimating The Global Magnitude Of Visits To Protected Areas. PLoS Biology, 13(2), 1-6.

Baran Güçlütürk, G. ve Özoğul, G. (2020). Doğa Yürüyüşlerinde Rehberlik Uygulamaları, (Editör) Altıntaş, V. ve Türkmendağ, Z.: Alternatif Turizmde Rehberlik Uygulamaları Güncel Yaklaşımlar, Ankara: Detay Yayıncılık.

Blamey, R. (2001). Principles of Ecotourism, D.B. Weaver, CABI Publishing, Wallingford.

Bolu İli Doğa Yürüyüşü Parkurları. (2019). https://bolu.ktb.gov.tr/Eklenti/76149,yeni-kitapcik-yuruyus- yollari-2019pdf.pdf?0. adresinden 28.10.2020 tarihinde temin edilmiştir.

Bolu İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü. (2020). Doğa Turizmi. https://bolu.ktb.gov.tr/ adresinden 28.10.2020 tarihinde temin edilmiştir.

Bolu İli Raporu. (2018). Bolu İli Raporu. https://sbb.gov.tr/wp-content/uploads/2018/11/Bolu- Ili_Raporu%E2%80%8B.pdf. adresinden 28.10.2020 tarihinde temin edilmiştir.

Creswell, J. W. (2007). Qualitative Inquiry And Research Design. Thousand Oaks: Sage.

Corbin, J. ve Strauss, A. (2008). Basics Of Qualitative Research: Techniques And Procedures For Developing Grounded Theory. Thousand Oaks: Sage

Çakmak, T. F. (2018). Turizm Endüstrisinde Kriz Yönetimi: Turist Rehberleri Üzerine Bir Alan Araştırması, Yayınlanmamış Doktora Tezi, İstanbul Üniversitesi, İstanbul.

Erşen, G., Yüncü, H. R., Metin, T. C. ve Çabuk, A. (2016). Gastronomi Turizminde Yeni Açılımlar: Karaburun Zeytin Rotalarının Coğrafi Bilgi Sistemleri ile Analizi, Gastronomi Turizmi Kongresi. Balıkesir.

Fredman, P. ve Tyrväinen, L. (2010). Frontiers In Nature Based Tourism. Scandinavian Journal of Hospitality and Tourism, 10(3): 177–189.

Goodwin H. (1996). In Pursuit of Ecotourism, Biodiversity and Conservation, 5(3): 277-291.

Güven, A., Ünal, C., ve Caber, M. (2018). Turist Rehberliği Uzmanlaşma Eğitiminde Farkındalık Yaratma: Turizm Paydaşlarına Yönelik Bir Durum Çalışması, (Editör) Hacıoğlu, N., Avcıkurt, C., Kılıç,

A. ve Yıldırım, H. U.: Turist Rehberliği Üzerine Güncel Araştırmalar, Ankara: Detay Yayıncılık.

Hall, N. A. (2015). Aesthetic Perception, Nature And Experience. https://era.ed.ac.uk/bitstream/ handle/1842/9857/Hall2014.pdf?sequence=1&isAllowed=y adresinden 28.10.2020 tarihinde temin edilmiştir.

Hill, J., Curtin, S. ve Gough, G. (2014). Understanding Tourist Encounters With Nature: A Thematic Framework. Tourism Geographies, 16(1): 68-87.

Huang, S., Hsu, C. H. C. ve Chan, A. (2010). Tour Guide Performance and Tourist Satisfaction: A Study of the Package Tours in Shangai. Journal of Hospitality & Tourism Research, 34(3): 3-33.

Huang, Y. ve Simkin, K. (2009). Chinese Professional Tour Guides’ Perceptions of Roles and the Implied Challanges in Intercultural Communication. US-China Foreign Language, 7 (8): 11-21

Kervankıran, İ. ve Çuhadar, M. (2014). Turizm Rotalarının Oluşturulmasında Coğrafi Bilgi Sistemlerinin Önemi, III. Disiplinlerarası Turizm Araştırmaları Kongresi, Aydın.

Khalifah, Z. (2007). Tour Guides Performance in Malaysia: Application of the Importance Performance Analysis, Çanakkale Onsekiz Mart University International Tourism Bennial, 642-650.

Kıral, B. (2020). Nitel Bir Veri Analizi Yöntemi Olarak Doküman Analizi, Sosyal Bilimler Enstitü Dergisi, 15, 170-189.

Kök, A., Karahan, S., Kurnaz Akyurt, H. ve Kurnaz, A. (2020). Turizm Rehberliği Öğrencilerinin Gastronomi Rehberliğine Bakış Açısı, MTCON’20 Kıtalararası Turizm Yönetimi Konferansı Bildiriler Kitabı, 1178-1183

Köroğlu, Ö., Köroğlu, A. ve Alper, B. (2012). Doğaya Dayalı Gerçekleştirilen Turizm Faaliyetleri İçerisinde Turist Rehberlerinin Rolleri Üzerine Bir İnceleme. Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi Sosyal ve Ekonomik Araştırmalar Dergisi, (1): 131-139.

Lourens, M. (2007). The Underpinnings for Successful Route Tourism Development in South Africa. University of the Witwatersrand, Masters Thesis, Johannesburg.

Macnaghten, P. ve Urry, J. (1998). Contested Natures. Thousand Oaks-CA: Sage.

Min, J. C. H. (2011). A Short-Form Measure for Assessment of Emotional Intelligence for Tour Guides: Development and Evaluation Tourism Management, Tourism Management, 33(1): 155-167.

Newsome, D., Moore, S. A., ve Dowling, R. K. (2013). Natural Area Tourism: Ecology, Impacts And Management, Sydney: Channel View Publications. Publishing, Wallingford.

Patton, M. Q. (2002). Qualitative Evaluation And Research Methods. Newbury Park: Sage

Sandaruwani, J. R. C. ve Gnanapala, W. A. C. (2016). The Role Of Tourist Guides And Their İmpacts On Sustainable Tourism Development: A Critique on Sri Lanka. Tourism. Leisure and Global Change, 3: 62- 73.

Seben Kaya Evleri. (2020). http://sebenkayaevleri.com/seben/yuruyus-yollari. adresinden 28.10.2020 tarihinde temin edilmiştir.

Skanavis, C. ve Giannoulis, C. (2009). Improving Quality of Ecotourism Through Advancing Education and Training for Ecotourism Guides. Tourismos: An International Multidisciplinary Journal of Tourism, 5(2): 49 68.

Tang, C. Y. ve Chang, J. C. (2006). An Investigation Of Service Quality Between The Licensed And Un- Licensed Tour Leaders, The 7th Biennial Conference on Tourism in Asia, Jeonju.

Tetik, N. (2017). Sürdürülebilir Turizm Yönetiminde Turist Rehberliği, (Editör) Güzel, F. Ö. Altıntaş, V. ve Şahin, İ.: Turist Rehberliği Araştırmaları Öngörüler ve Uygulamalar, Ankara: Detay Yayıncılık.

Tourism News South Wales. (2013). https://outdooreconomy.com/wp-content/uploads/2013/08/Tourism- New-S.-Wales_defining_nature_tourism.pdf. adresinden 3.11.2020 tarihinde alınmıştır.

Turist Rehberliği Meslek Kanunu. (2014). T.C. Resmi Gazete. 26 Aralık 2014

Türker, N. (2013). Batı Karadeniz Bölümü Ekoturizm Kaynaklarının Değerlendirilmesi ve Bir Ekoturizm Rotası Önerisi, The Journal of Academic Social Science Studies, International Journal of Social Science, 6(4): 1093-1128.

Unwto. (2010). Annual Report 2010.The World Tourism Organization. Weaver, D. (2008). Nature Based Tourism, John Wiley-Sons. Australia.

Yenirota. (2020). 2020 Yılı Günübirlik Etkinlikler. http://yenirota.com/rota.html adresinden 28.10.2020 tarihinde temin edilmiştir.

Yıldırım, A. ve Şimşek, H. (2005). Sosyal Bilimlerde Nitel Araştırma Yöntemleri. Seçkin Yayıncılık. Yüksel, A. ve Yüksel, F. (2004). Turizmde Bilimsel Araştırma Yöntemleri. Turhan Kitabevi.


TURNAD

Turist Rehberliği Nitel Araştırmalar Dergisi, turist rehberliği ile arkeoloji ve sanat tarihi gibi farklı disiplinlerle ilişkili keşifsel çalışmaları yayınlamayı hedeflemektedir. Derginin yayın dili Türkçedir. Dergiye makale gönderecek olan yazar(lar), dergi yazım kurallarında belirtilen şablona uygun olarak makalelerini göndermeleri gerekmektedir. Yayın hayatını elektronik ortamda sürdüren Turist Rehberliği Nitel Araştırmalar Dergisi’nde, Haziran ve Aralık olmak üzere yılda iki sayı yayınlanmaktadır.